ექსპერიმენტული შეხება (18 +)

რეალურ ამბებზე აგებული, საკმაოდ არასტანდარტული, უჩვეულო და თამამი წარმოდგენა. ასე მოგვიპატიჟეს მაყურებლები რუსთაველის თეატრის ექსპერიმენტულ სცენაზე. სპექტაკლი 18 + არის და შესაბამისად ინტრიგა თავიდანვე დიდია. ამ ყველაფრის სანახავად კი მხოლოდ ორი დღე დაგრჩათ.

სპეკტაკლი ორჯერ ვნახე, მეორედ უფრო მომეწონა, ცოტა შეცვლილი იყო და უფრო კარგად დავინახე დეტალები. პუბლიკაც საინტერესო შეკრებილიყო. ვგულისხმობ ახალგაზრდებს, რომლებიც პრემიერაზე ნაკლებად იყვნენ. მოკლედ, ერთ-ერთი სცენის დროს ატყდა დიდი ხმაური და უადგილო ხუმრობები, ამით ცდილობდენენ საკუთარი დაბნეულობის დაფარვას. არადა იცოდნენ, რომ სპექტაკლი ექსპერიმენტული იყო და თან 18 +, მეგონა მსგავს კომენტარებს ვერ გავიგებდი, თან ჩემი თაობის ადამიანებისგან, ვწუხვარ.

აი ეს კი პატარა ვიდეო სპეკტაკლის შესახებ: 

პ.ს. ლიტერატორისა და ფორთოხლის გოგონას პოსტები, გაეცანით.

ბიძინა ივანიშვილი და სექსი

ქართულ ბლოგოსფეროში ეს ორი თემა ყველაზე აქტუალურია. მეორე ზოგადად ყოველთვის იყო ”მოთხოვნადი”, აი პირველი კი ბოლო დროს გახდა ყველა კედელზე თუ ბლოგზე  განხილვის საგანი. მე არც ერთის მიმართ პრობლემა არ მაქვს, ჯერჯერობით და ამიტომ, როგორც ქართული სოც. მედიის ნაწილი, არ ჩამოვრჩი ტენდენციებს.

ხოდა ორივე გავაერთიანე და აჰა თქვენ პოსტი სადაც პირველად ვახსენე სექსი, ნუ  სათაურში მაინც პირველად და რაა ის ბლოგი სადაც ”ეს” © მაია არ დაწერილა.

პ.ს. მაპატიეთ ვინც მართლა ელოდით პოსტს ამ თემაზე , ვიმაიმუნე ცოტა 🙂

ორსულობა, ჯვრისწერა, ქორწილი, ჩხუბი – ანუ ქართული ბედნიერების კანონზომიერება

ქეთი თურქაძე

არ შემეძლო არ დამეწერა შთაბეჭდილებები, რომელიც ასე უხვად გადმომყვა გუშინდელი  “ბედნიერების სუფრიდან”. დავიწყოთ იმით, რომ ჩემი დეიდაშვილი  მისმა ყოფილმა კურსელმა (2 თვე იცნობდნენ მხოლოდ, მერე გათხოვდა)  დაპატიჟა  მეჯვარედ, ანუ პატარძალმა და მეჯვარემ ერთმანეთის გვარი, მოგვიანებით გაიხსენეს, ისე კი სახეზე ახსოვდათ ერთმანეთი. ეს წმინდა და გაცნობიერებული ნათესაური კავშირი სულ რაღაც 300 ევრო დაუჯდა თეოს, ნუ თეოს რა, საბერძნეთში გადახვეწილ დეიდაჩემს. პირველი პრობლემა: კატეგორიულად მოგვთხოვეს მორთულ–მოკაზმულებს, ნებისმიერი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით  გვესარგებლა და დანიშნულების ადგილზე, თვითონ მივსულიყავით! უკვე დაბალი დონის მაჩვენებელმა  მაღლა იწყო სვლა და დამერწმუნეთ, ასე დინამიურად მიიწევდა დღის დასასრულამდე, სულ ზევით ზევით და მაღლა და მაღლა.

ჩემი დაჟინებული მოთხოვნით, მოგვაკითხეს და 30 წუთში თავი ამოვყავი, ხრიოკ ადგილას, მამალ გარეუბანში. ნუ პატარძალს 4 თვის სათუთად გამობერილი მუცელი შილიფად შეენიღბა თეთრი მაქმანებით, სიძე ბატონი კი იშვიათად ალაპლაპებულ  ”შარვალ – კასტუმში”  თამამად დააბიჯებდა.  ავედით ოჯახში, ჯალაბითურთ. მეჯვარემ საკმაოდ ძვირადღირებული ბეჭედი აჩუქა “დედოფალს”, რომლისგან მადლობა არც მე გამიგია და არც სხვას. 🙂 ნერვიულობას დავაბრალოთ. ნათესავების დაჟინებული მოთხოვნით, ქალს  ხელები და ზოგადად სხეული, დაუხუნძლეს ყველა იმ სამკაულით (გნებავთ ალაფით) რაც მარტოობასთან 18 წლიანი ომის გამარჯვებით დამთავრებამ მოუტანა.

წავედით სამების საკათედრო ტაძარში, სადაც თუნდაც ელემენტარული ეტიკეტის და სხვისი კულტურულ–რელიგიური წარმოდგენების გამო, 20 წუთით  გავხდი მანდილოსანი, ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით. გამოგიტყდებით და რაც გუშინ სამებაში “ნაშობა” მოძრაობდა ,თავისი უმოკლესი კაბებით და უგრძესი ფეხებთ,უთეთრესი კბილებითა და უშავესი,გარუჯული კანით,ზღვის  კურორტებზეც არ მინახავს. მე ამაზე გაურკვეველი რეაქცია მქონდა, ზოგს გარკვეული ერექცია. ერთ–ერთ მეჯვარეს კაბა მუხლს ზემოთ ეცვა და მღვდელმა ზუსტად ასე უთხრა, ბრჭყალებში აღარ ჩავსვამ : შენ არ იცი მე გიჟი რო ვარ? რანაირი გიჟი ვარ მე იცი ? თუ ავკივლდი ახლა, ნახავ რაც იქნება. გოგომ ტირილი დაიწყო, სინანულში ჩავარდა. მე სიბრალულში ჩავვარდი და უწყინარი ღიმილი გადამეკრა ტონალურით გადაბადრულ სახეზე 🙂 აააღსრულდა ეს წმინდა საიდუმლო, ამაარტყეს ჩეკი. ხარჯს ხარჯი დაემატა,  ჩემს შერყეულ რწმენას უფრო დიდი რყევა და ასე, სიყალბით გაბედნიერებულები  რესტორანში წავედით, ასეა ეს ! ყველაფერ წმინდას, დასველება უნდა, ჩახრჩობა და ჩაგუდვა ღვინოში.

ნუ ძლივს, ვიფიქრე ახლა მაინც ვიქნები ბედნიერი მეთქი და  ქათმის ბარკალს დავეძგერე დააა რომ უნდა ჩავკბიჩო, ჩამოჰკრა ზარმააა ! და 4 მხრიდან მესმის  მშიერი ხალხის  გამწარებული ცოხნა (ჭამა აღარ ერქვა) და მაღლიდან პატრიარქის ხმა (ლოცვა)… უცებ დავიბენი, აჰჰ თურმე დინამიკები მაღლა ყოფილა დამონტაჟებული. მოკლედ საზოგადოებამ ქონიანი ხელები შეიწმინდა : ხელსახოცზე,შარვალსა და ფარდაზე და იწყეს გამალებული პირჯვრისწერა, მცირედი არითმიით, ძირითადად სინქრონი იყო,წაბაძვის მაგიური ძალით და ბოლოს და ბოლოს თხა თხაზე ნაკლები მგელმა შეჭამა. თამადამ უფალი დალოცა ! (გამოვშტერდი)  😀 ნუ წავიდა ტრადიციული ცრემლიანი სადღეგრძელოები  და ყანწი–ტანცი–მანცი. ერთ–ერთმა სვანმა მოულოდნელად გაჭედა, გული გადაიღეღა, სკამები ზეცაში ასტყორცნა და დაიწყო ნამდვილი, ქართული ქორწილის, ყველაზე საინტერესო ნაწილი: კაცები ქალებს სცემდნენ, მეჯვარე გოგოებს, მეჯვარე ბიჭები კრავდნენ ხელს.სიძე გაგიჟდა, პატარძალი ატირდა, მე მწვანე ვაშლს მივირთმევდი და  ამ კადრებს შენელებულად, ინტელექტუალურ–ფენომენალურ კონტექსტში ვცხრილავდი. ვიფიქრე, კარგი მასალაა, რამე სახალისოს მაინც დავწერ, ეგ მაინც შემრჩებათქო.

ყველაფერი ჩაწყნარდა (დროებით) და მაესტრომ ხარება და გოგია ააჟღერა, ამ დროს წარჩინებულმა, მრავალსუფრაგამოვლილმა ახალგაზრდებმა, მწვანილი და ღვინო  აიღეს და ძირს დასხდნენ, წრე შეკრეს და  ზუსტად 7 წუთის განმავლობაში პატრიარქის სადღეგრძელოს სვამდნენ ,ამ დროს დარბაზში შემოიჭრა პერანგშემოხეული მამრი,რომელმაც დაიხრიალა: ეგაა თქვენი კაცობა, გარეთ რა ხდება თქვე სირებოო 🙂 აღარც შენი ღმერთი ახსოვდა ვინმეს და აღარც პატრიარქი,ერთ წამში შეიცვალა ტექსტიც,ლექსიკაც,მიმიკაც და მონასტერიც  :))) ყველაფერი თავიდან აირია, მე ახლა ბანანს გადავწვდი და თავს ყველაზე  აქტუალური კითხვა დავუსვი: რა გვეშველება ?! ამაზე პასუხად უხილავმა ხმამ მიპასუხა ყველაზე რეალური შეფასება : რა *ლეები  ხართ!ამაზე  თვითშეფასებამ სიღრმიდან ამოიოხრა :  ფუ,მართლა  რა *ლეები ვართ ! გასრულდა ესე კომფლიქტი და სიძემ მიკროფონში გააჟღერა  ფიცი : დღეს ხომ აქ ვქეიფობ, ხვალ მათ საფლავზე  ვიტირებ და საიდან სად, ერთიან საქართველოს და დაღუპულ გმირებს გაუმარჯოსო! მერე წავიდა ქალების სადღეგრძელო (შეგახსენებთ 10 წუთის უკან ქალები წიხლის ქვეშ ანავარდეს) , მე უკვე ვაშლატამას შევექცეოდი, და მივხვდი რომ ნამდვილად ღირდა ამ ქორწილზე წასვლა, თუნდაც იმიტომ რომ საბოლოოდ დავრწმუნებულიყავი: საქართველოში საშუალო სტატისტიკური ოჯახის შექმნას ძირითადად ,საფუძვლად უდევს: ორსულობა ან დაუოკებელი, ხელისმოწერით  ,”გაპრავებული” , სექსის სურვილი. ასეთი ჯვრისწერა,ქორწილი,სადღეგრძელო არის ერთი დიდი  სიყალბე.  ყველაფერი რასაც ტრადიციას ეძახიან, არის ცეცხლში დასაწვავი, თვითონ კი მისი მონები არიან და სინამდვილეში არანაირი ტრადიცია არ არსებობს. უბრალოდ საქმე  დაბალ დონესთან,ინტელექტთან და  შეგნების დეფიციტთან გვაქვს. კიდევ ერთი რამ ვიცი ნამდვილად : თუ როდესმე გადავწყვეტ ჯვარი დავიწერო, ეს მოხდება მხოლოდ სამებაში , ოღონდ გერგეტის სამებაში და არა ავლაბარში,სადაც  სანთლის გამყიდველი ხურდაში გატყუებს, მღვდელი  გეუბნება : გიჟი ვარ და კივილს დავიწყებო და  გარუჯულ  “დეზლი ნაშებზე”   ერთადერთი რეაქცია– ერექციაა  :))

P.S. ძალიანაც კარგ ჭკუაზე ვარ და ძალიანაც სწორ გზაზე ვდგავარ, ჩემო საშუალო სტატისტიკურო  საქართველოვ , არივედერჩი, არაფერს გერჩი ! :))))))

ჩვენ, დღეს! 🙂 ბრმა,მარტივი დინება… რომ გადაიჩეხოს გადაყვებიან!

ავტორი: ქეთი თურქაძე

პროსტიტუციის ლეგალიზება

მეძავობა, თუ გნებავთ ბოზობა უძველესი პროფესიააო, ამბობენ. არასოდეს დავინტერესებულვარ ამ საკითხით ღრმად, მაგრამ ამას წინათ საღამოს საათებში ვაგზლის მიმდებარე ტერიტორიაზე რომ მოვხვდი, იმის მერე ვერ ვიცილებ თავიდან იმ ქალებზე ფიქრს. 15 წუთში არც ერთი აღარ იდგა. ასე რომ, უძველესი არ ვიცი, მაგრამ ერთ-ერთი ყველაზე შემოსავლიანი სფეროა როა, ეგ ფაქტია.

ხოდა ვიფიქრე, ვიფიქრე და ვერ მივხვდი, რატომ უნდა უშვებდეს სახელმწიფო შანსს, დამატებითი ფული შეიტანოს ბიუჯეტში პროსტიტუციის ლეგალიზებით?!  ყველა მხრივ დადებითი იქნება, თუ ეს მოხდება. ადამიანები, ვინც სექსში ფულს იღებენ, სულ არსებობდნენ და იარსებებს კიდეც, რამდენიც არ უნდა ებრძოლო, ვერაფერს მოუხერხებ, რადგან მოთხოვნა როცა არსებობს, შესაბამისად მიწოდებაც იქნება, ასეა ბაზარი მოწყობილი.

მოხდეს ლეგალიზება, გაიხსნას ბორდელები თუ რა ვიცი, რა ერქმევა. ეცოდინება ყველას, რომ არსებობს. მოუნდება ადამიანს ქალში/კაცში ფულის გადახდა, ადგება, წავა, მივა ადგილზე, სადაც სისუფთავეა, ეცოდინება, რომ რამე უბედურებას არ აიკიდებს, ექნება სექსი, გადაიხდის ფულს და წავა სახლში, ან სადმე სხვაგან. ბიუჯეტიც შეივსება, იმ საცოდავ ქალებსაც ნაკლები შეურაცხოფა და ცემა-ტყეპვა მოუწევთ. რით არის ცუდი? ვფიქრობ და ფაქტურად უარყოფით მხარეს ვერ ვუძებნი. ბოზობა მოიმატაბს? არა მგონია, ლეგალიზების ხათრით არც სირულს დაიწყებს მანდ ვინმე და არც გაბოზდება.

ოო, არაპოპულარული კი იქნება ეგ ნებისმიერი მთავრობის მხრიდან, თუმცა ბევრის გულსაც მოიგებენ. მმკ და სხვებიც აღშფოთდებიან და ქალებიც ბევრს იყვირებენ, მაგრამ ბოლოს მაინც ყველა გაჩუმდება. ბოლოს და ბოლოს ის ბოზიც ამ ქვეყნის მოქალაქეა და იმასაც აქვს უფლებები.

ერთია, გადასახადის გადახდა მათაც არ მოუნდება. თუმცა, მომსახურების ფასები უნდა გაიზარდოს, თავისთვად.

ვიღაცა იტყვის ალბათ, მაშინ ნარკოტიკების ლეგალიზაციაც უნდა მოხდეს, ეგეც ფულია ბიუჯეტისთვისო. არ ვიცი, თავისი პლიუსები ალბათ მაგასაც აქვს, მაგრამ ნარკოტიკები, ლეგალიზებული თუ არალეგალიზებული, სიცოცხლისთვის საშიშია. ხოლო ლეგალიზებული სექსი სწორედ იმიტომ უნდა არსებებდეს, რომ სიცოცხლისთვის საშიში არ იყოს.

ნუ, ეს რომ ტურიზმისთვის მხოლოდ პლიუსი იქნება, ეგ თავისთავად. თუმცა სექს-ტურიზმის განვითარების მაინცდამაინც დიდი პერსპექტივები არა მგონია არსებობდეს და არც ვაპირებ ამ თემაზე წერას.

უბრალოდ, მართლა მგონია, რომ ლეგალიზებულ პროსტიტუციას მხოლოდ დადებითი შედეგები შეიძლება ჰქონდეს.

ჭამა და უზრდელობა

”ჭამა და სექსი” სულ რამოდენიმე დღეა რაც თბილისის კინოთეატრებში გამოჩნდა, მაგრამ უკვე მოყვა საუბრები, რეცენზია და ა.შ. ეგ კი არა ფილმის გამოსვლამდეც კი იყო შეფასებები და ”სურვილები” ფილმის შემოქმედებითი ჯგუფის მისამართით.

მე, როგორც ერთ-ერთი რიგით ქართველი, რომელიც განებივრებულია ქართული ”შედევრებით”, სკეპტიკურად ვიყავი განწყობილი ამ ფილმის მიმართაც. (მსგავს წინადადებას თითქმის ყველა რეცენზიაში და კომენტარში ნახავთ) შეიძლება სწორედ მსგავსმა მოლოდინმაც განაპირობა ფილმის მოწონება. თუმცა ეს მოწონება არც იქნებოდა ბილეთი რომ არ მომეგო, რადგან, როგორც ზემოთ ავღნიშნე, კარგი მოლოდინი ნამდვილად არ მქონია და შესაბამისად არც ბილეთს ვიყიდდი.

ფილმის მიმოხილვას არ დავიწყებ, ეს უკვე ბევრმა გააკეთა და ძალიან კარგადაც. მე უბრალოდ ჩემს ემოციებს გეტყვით, რაც ამ ფილმის ნახვის შემდეგ დამეუფლა.

ფილმი მხოლოდ ქართველებისთვისაა.იქ შექმნილი სიტუაციები თუ დიალოგები მხოლოდ ჩვენს ქვეყანაში გამოიწვევს ემოციას, ხოლო რა ემოციას ეგ ძალიან მაინტერესებს. მე მაგალითად თავიდან ვიცინე და შემდეგ უკვე ცოტა შეცოდების გრძნობაც გამიჩნდა იმ საზოგადოების, სადაც მსგავსი სიმახინჯეები ხდება, რაც ფილმშია აღწერილი. ყველაზე მეტად ბოლო ეპიზოდი მომეწონა და ვთვლი ძალიან ბევრ ავადმყოფურად შეპყრობილ, დაკომპლექსებულ ქმარს დააფიქრებს, ალბათ.

მოკლედ რომ შევაჯამოთ ფილმი კარგია, მუსიკა მომეწონა, მსახიობების თამაშიც და სცენარიც. ცალკე ქება ეკუთვნის იმ ადამიანებს, რომლებმაც ფილმის რეკლამირებაზე იზრუნეს, რადგან მე როცა ვნახე, რუსთაველის დიდი დარბაზი სავსე იყო.

ფილმში არის რამოდენიმე რეკლამა, მაგალითად ახლა მახსენდება ჟურნალი ,,ტაბულას” გამოჩენა, რაც ისე კარგად იყო გაკეთებული, რომ არ იწვევდა გაღიზიანებას. რაც საკმაოდ იშვიათია, განსაკუთრებით ქართულ კინემატოგრაფიაში.

ძალიან საინტერესო იყო სალაროსთან ბილეთების ყიდვის დროს ”ჭამა და სექსის” ხსენებით გამოწვეული კრძალვა და მორიდება. ზოგი წინასწარ ბოდიშს იხდიდა, ზოგიც ჭამა და იმაზე მინდაო, ერთმა ძალიან დიდი ბოდიში გოგონა მსგავს სიტყვებს რომ გკადრებთო. იყო ნაცნობები, რომლებმაც ”ვერ მიცნეს”, მოკლედ ქართული სიტუაცია იყო კინოთეატრში, ბევრი სიცილი და არაადეკვატური გამოხტომებიც  საერთოდ არასასაცილო მომენტებში.

ასე რომ, ფილმის ერთხელ ნახვა ნამდვილად ღირს და გირჩევთ მიხვიდეთ კინოთეატრებში.