ნოემბერი

ნოემბერი ჩემი თვეა. არა ფილმების გამო ( არც მიყვარს დიდად ის ცნობილი ფილმები), არა მუსიკის გამო. უბრალოდ.

მიუხედადავად იმისა, რომ საერთოდ სასწაულების არ მწამს, მჯერა, რომ ნოემბერი სასწაულია…

რაღაცნაირი თვეა. დასასრულივით. მძიმე, თან მსუბუქი. ყველაფერი ერთად.

ყოველ ნოემბერს მგონია, რომ ბოლოჯერაა ასეთი და მძაფრად განვიცდი. მერე, რომ გაივლის, ვფიქრობ, რა მაღელვებდა და რომ მომდევნო ნოემბერი იქნება ჩვეულებრივი თვე, მაგრამ როცა ახლოვდება და მოლოდინს ვიწყებ, ვხვდები, რომ  არასოდეს იქნება ჩვეულებრივი. იმიტომ, რომ ნოემბერია.  უბრალოდ ნოემბერია და იმიტომ. ჩემი ნოემბერია.

არ ვიცი, იმიტომ მიყვარს ასე განსაკუთრებით, რომ მკლავს, თუ რომ მიყვარს, იმიტომაც მკლავს. ყველაზე ცუდად და კარგად ერთდროულად ზუსტად ამ დროს  ვარ. ერთი ვიცი: სულ რომ ნოემბერი იყოს, ალბათ თავის მოკვლაზე ვიფიქრებდი… მაგრამ საერთოდ რომ არ იყოს, ცხოვრება უაზრობა იქნებოდა.

თითქმის დარწმუნებული ვარ, მე ნოემბერში მოვკვდები.

ყოველთვის მჯეროდა, რომ ნოემბერი ყველაფერთან ერთად სასწაულების თვეა. ჯერ კიდევ მჯერა. წინ შვიდი დღე მაქვს.

ნოემბრის სასწაულის ასხდენას გისურვებ, თამ…