სტატუსები

მოგეხსენებათ ეს სოცილური ქსელები ისე გაჯაზდა და გავიდა თავს რომ უკვე მრავალი ანომალია შეიძლება აღმოაჩინო, ან უბრალოდ იგრძნო. ხოდა, ბევრ ინფორმაციებს, გასართობებსა, ”ლინ-ბიფ-სტატუსებს” შორის ყველაზე სახალისო მაინც ნერვოზიანი პირწიგნაკელია, რომელის ამოცნობაც მარტივად, შემდეგი სტატუსებით შეიძლება:

  • ახალი წელი – “ნუ გაახურეთ რა ამ მოლოცვებით”, “დამღალა ამ მოლოცვებმა, მოვა კიდევ ხალხო რამე უფრო ორიგინალური მოიფიქრეთ”;
  • ვალენტინობა ან რამე მსგავსი – “შეყვარებული არა ის” “ვალენტინობა არა იხვი” და ა.შ;
  • საკმაოდ საინტერესო და დაძაბული მატჩი – “ნუ ამიჭრელეთ ვოლი ამ ფეხბურთით” “ფეხბურთს ფბზე ვკითხულობ”;
  • აირჩიეს რომის პაპი – “გავიგეთ რომ თეთრი კვამლი ამოვიდა” “გავიგეთ რომ რომის პაპი აირჩიეს”;
  • მიმდინარეობს დებატები აქტუალურ თემაზე: “საგაგებია რომ დიპლომი აქვს” “ჰქონია დიპლომი” “გაიკეთოს ეს დიპლომი, ხალხ რამე სხვაზე დაწერეთ”;
  • ფბ აპლიკაციები – “ნუ მიგზავნით თამაშეეებს” “ნუ შემეცით ამ თამაშებით” “თამაშებს ნუ აგზავნით ხალხო”;
  • ასევე საინტერესოა ამინდის პროგნოზის გამცნობი ფრენდები და მათი მტერი ფრენდები, რომლებიც მუდმივად უკრიტიკებენ სტატუსებს და მიანიშნებენ, რომ ამინდს თავადაც ხედავენ.

Facebook-hoax

Advertisements

შეუცვლელი წიგნი?!

სკოლაში 5 წლის შევედი, მას მერე ვსწავლობ, მაგრამ თანდაყოლილ სიზარმაცეს ვერაფერი მოვუხერხე. თავიდან ეს თვისება კარგი მეგონა, ქართველი ხომ ზარმაცი და ნიჭიერია. ხოდა მეც თავს ვიწონებდი იმით, რომ სახლში მეცადინეობის გარეშეც შემეძლო მხოლოდ სკოლაში წაკითხულით მომეყოლა გაკვეთილი. პირველ კლასში კალიგრაფიისთვის ერთი და იგივე ასოს მაწერინებდნენ სპეციალური რვეულის ფურცელზე. მერე თანდათან სწავლა უფრო გართულდა და პიკს ვეფხისტყაოსანის ზეპირობასთან მიაღწია, რომელიც სასაცილოდაც არ მყოფნიდა და არ მიყვარდა.

ჩემდა სამწუხაროდ სიზარმაცემ წიგნებთანაც ვერ დამამეგობრა, პატარა როცა ვიყავი მინდოდა სხვას წაეკითხა ჩემთვის, როცა მივხვდი რომ ეს შეუძლებელი იყო უფრო გავბრაზდი. ბოლო დროს გარკვეული პროგრესები მაქვს, სავარაუდოდ გამოსწორების გზას ვადგავარ (იმდენი შენ რა გითხარი © ჩემი მეორე მხარე).

ჩემს ცხოვრებაში გარდატეხა დაიწყო, როცა ინტერნეტ კაფე ვიხილე და შესაბამისად კომპიუტერთან დავჯექი. მალევე მივხვდი რომ კაი რამე იყო და მგონი აღარც დავშორებივარ. ურთიერთობა დაიწყო თამაშებით, თუმცა მალე ინტერნეტზეც გადავერთე. ინტერნეტი თავიდან გასართობი საშუალება იყო, გაცნობა და ა.შ. ცოტა ხანში შეიძინა უფრო მნიშვნელოვანი ფუნქცია, სასწავლო მასალების მოძიება და კითხვა. მოკლედ რომ მივიდე სათქმელთან კომპიუტერმა უფრო დამაახლოვა კითხვასთან, აღარ მეზარებოდა დავალების გაკეთება, თემის წერა და ა.შ.

  • რა თქმა უნდა ეს მაგალითი ყველასთვის არ გამოდგება კითხვის შესაყვარებლად.

ძირითადად კომპიუტერის მინუსად მიიჩნევენ ბევრ ”საცდუნებლებს” რის გამოც ქსეროქსით მეცადინეობა ურჩევნია უმეტესობას, ხანდახან მეც, რადგან მაინც ”წიგნის თაობა” ვარ. თუმცა ფაქტი ერთია, თანამედროვე ტექნოლოგიებთან კონკურენციაში წიგნი დაიჩაგრება და დროის გარკვეული ეტაპის შემდეგ სამუზეუმო ნივთად იქცევა. ბევრი ამ პროცესში ტრაგედიას ხედავს, რაც ლოგიკურია, მაგრამ აღსანიშნავია ”წიგნის თაობას” არავინ არაფერს ართმევს და შუძლიათ კვლავ დატკბნენ წიგნის გადაფურცვლის ხმით, ხოლო მომავალ თაობაში მაგ ხმას სხვა ჩაანაცვლებს.

მოკლედ მოიმატებს თუ არა წიგნის კითხვა ახალ ტექნოლოგიებთან ერთად ძნელი სათქმელია. თუმცა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ტექნოლოგიური წინსვლა ავტომატურად უკითხავობას უდრის გადამეტებულია. მაგალითად, ქინდლი იმდენად მოსახერხებელი ხელსაწყოა კითხვასაც მოანდომებს ადამიანს. 🙂

ეს ვიდეო დღეს მეგობარმა დამიდო Facebook-ზე და პოსტის მუზაა 🙂

ბევრი წიგნი ერთ ”ხელსაწყოში” 🙂