ექსპერიმენტული შეხება (18 +)

რეალურ ამბებზე აგებული, საკმაოდ არასტანდარტული, უჩვეულო და თამამი წარმოდგენა. ასე მოგვიპატიჟეს მაყურებლები რუსთაველის თეატრის ექსპერიმენტულ სცენაზე. სპექტაკლი 18 + არის და შესაბამისად ინტრიგა თავიდანვე დიდია. ამ ყველაფრის სანახავად კი მხოლოდ ორი დღე დაგრჩათ.

სპეკტაკლი ორჯერ ვნახე, მეორედ უფრო მომეწონა, ცოტა შეცვლილი იყო და უფრო კარგად დავინახე დეტალები. პუბლიკაც საინტერესო შეკრებილიყო. ვგულისხმობ ახალგაზრდებს, რომლებიც პრემიერაზე ნაკლებად იყვნენ. მოკლედ, ერთ-ერთი სცენის დროს ატყდა დიდი ხმაური და უადგილო ხუმრობები, ამით ცდილობდენენ საკუთარი დაბნეულობის დაფარვას. არადა იცოდნენ, რომ სპექტაკლი ექსპერიმენტული იყო და თან 18 +, მეგონა მსგავს კომენტარებს ვერ გავიგებდი, თან ჩემი თაობის ადამიანებისგან, ვწუხვარ.

აი ეს კი პატარა ვიდეო სპეკტაკლის შესახებ: 

პ.ს. ლიტერატორისა და ფორთოხლის გოგონას პოსტები, გაეცანით.

შეუცვლელი წიგნი?!

სკოლაში 5 წლის შევედი, მას მერე ვსწავლობ, მაგრამ თანდაყოლილ სიზარმაცეს ვერაფერი მოვუხერხე. თავიდან ეს თვისება კარგი მეგონა, ქართველი ხომ ზარმაცი და ნიჭიერია. ხოდა მეც თავს ვიწონებდი იმით, რომ სახლში მეცადინეობის გარეშეც შემეძლო მხოლოდ სკოლაში წაკითხულით მომეყოლა გაკვეთილი. პირველ კლასში კალიგრაფიისთვის ერთი და იგივე ასოს მაწერინებდნენ სპეციალური რვეულის ფურცელზე. მერე თანდათან სწავლა უფრო გართულდა და პიკს ვეფხისტყაოსანის ზეპირობასთან მიაღწია, რომელიც სასაცილოდაც არ მყოფნიდა და არ მიყვარდა.

ჩემდა სამწუხაროდ სიზარმაცემ წიგნებთანაც ვერ დამამეგობრა, პატარა როცა ვიყავი მინდოდა სხვას წაეკითხა ჩემთვის, როცა მივხვდი რომ ეს შეუძლებელი იყო უფრო გავბრაზდი. ბოლო დროს გარკვეული პროგრესები მაქვს, სავარაუდოდ გამოსწორების გზას ვადგავარ (იმდენი შენ რა გითხარი © ჩემი მეორე მხარე).

ჩემს ცხოვრებაში გარდატეხა დაიწყო, როცა ინტერნეტ კაფე ვიხილე და შესაბამისად კომპიუტერთან დავჯექი. მალევე მივხვდი რომ კაი რამე იყო და მგონი აღარც დავშორებივარ. ურთიერთობა დაიწყო თამაშებით, თუმცა მალე ინტერნეტზეც გადავერთე. ინტერნეტი თავიდან გასართობი საშუალება იყო, გაცნობა და ა.შ. ცოტა ხანში შეიძინა უფრო მნიშვნელოვანი ფუნქცია, სასწავლო მასალების მოძიება და კითხვა. მოკლედ რომ მივიდე სათქმელთან კომპიუტერმა უფრო დამაახლოვა კითხვასთან, აღარ მეზარებოდა დავალების გაკეთება, თემის წერა და ა.შ.

  • რა თქმა უნდა ეს მაგალითი ყველასთვის არ გამოდგება კითხვის შესაყვარებლად.

ძირითადად კომპიუტერის მინუსად მიიჩნევენ ბევრ ”საცდუნებლებს” რის გამოც ქსეროქსით მეცადინეობა ურჩევნია უმეტესობას, ხანდახან მეც, რადგან მაინც ”წიგნის თაობა” ვარ. თუმცა ფაქტი ერთია, თანამედროვე ტექნოლოგიებთან კონკურენციაში წიგნი დაიჩაგრება და დროის გარკვეული ეტაპის შემდეგ სამუზეუმო ნივთად იქცევა. ბევრი ამ პროცესში ტრაგედიას ხედავს, რაც ლოგიკურია, მაგრამ აღსანიშნავია ”წიგნის თაობას” არავინ არაფერს ართმევს და შუძლიათ კვლავ დატკბნენ წიგნის გადაფურცვლის ხმით, ხოლო მომავალ თაობაში მაგ ხმას სხვა ჩაანაცვლებს.

მოკლედ მოიმატებს თუ არა წიგნის კითხვა ახალ ტექნოლოგიებთან ერთად ძნელი სათქმელია. თუმცა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ტექნოლოგიური წინსვლა ავტომატურად უკითხავობას უდრის გადამეტებულია. მაგალითად, ქინდლი იმდენად მოსახერხებელი ხელსაწყოა კითხვასაც მოანდომებს ადამიანს. 🙂

ეს ვიდეო დღეს მეგობარმა დამიდო Facebook-ზე და პოსტის მუზაა 🙂

ბევრი წიგნი ერთ ”ხელსაწყოში” 🙂