უჩინარი ადამიანები

რამოდენიმე კვირის წინ, “ქალაქი ამბობს” ვიდეო ჩავწერე, სადაც თბილისის ურბანულ პრობლემებზე უნდა მელაპარაკა, თემა საკმაოდ ვრცელია და ბევრი მნიშვნელოვანი რამ გამომრჩა, უფრო ზედაპირულად ვთქვი ჩემი სათქმელი. სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე ამ თემაზე პოსტის დაწერა და იმ საკითხზე ყურადღების გამახვილება რაც ამდენი ხნის განმავლობაში პოლიტიკური დაპირებების ერთ-ერთი მთავარი შემადგენელი ნაწილია, მაგრამ შედეგი არ ჩანს.

ჩვენს გვერდით კორპუსში, ეზოში თუ უბანში ცხოვრობს ადამიანები, რომლებსაც იშვიათად ვხვდებით. ჩვენ გვიყალიბდება სტერეოტიპები. დამოკიდებულებაც არ გვაქვს კარგი, კორექტული და სწორი როცა მათ ვხედავთ, პრინციპში გასაგებიცაა, ისინი არ ჩანან და რასაც იშვიათად ვხედავთ არ ვიცნობთ. კი გაგვიგია, რომ კარგად უნდა მოვექცეთ, თან ხო ტოლერანტულები ვართ, მაგრამ მაინც ვერ ვახერხებთ ხოლმე ადეკვატურობას.

Continue reading

Advertisements

პანიკა რიკოთის უღელტეხილზე

ჩემმა მეგობარმა მომაწოდა ინფორმაცია, რომ ამ წუთებში რიკოთის უხელტეხილზე 10 კმ-იანი საცობია და სამაშველო სამსახური ვერ აღწევს დანიშნულების ადგილას, მაგრამ რა მოხდა და რატომაა საცობი არ დაუზუსტებია.

ტელეფონი არ იჭერსო, გადარეკვა რომ ვცადე არ გადის. როგორც შემატყობინა ხალხში პანიკის ნიშნები შეინიშნება.

კიდევ თუ რამეს გავარკვევ ბლოგზე დავწერ.

გალერეა

აივ დადებითი

This gallery contains 5 photos.

აივ-ინფექციის იგივე შიდსის შესახებ სავარაუდოდ ყველას გაგიგიათ, ამიტომ არ გადაგღლით განმარტებებით. თუ არ იცით მსგავსი დაავადება გუგლის ერაში არ გაგიჭირდებათ დამატებთი ცნობების მოძიება. 🙂 მე კი მინდა თქვენი ყურადღება გავამახვილო იმ საკითხებზე რაც მე სულ რამოდენიმე დღის წინ გავიგე და … Continue reading

ბედნიერი (საცოდავი) ერი

ტრაკისკენ მიდის ჩვენი საქმე.

მთელი ქვეყნის. საზოგადოების. თუმცა, რა საზოგადოება, ბრბო უნდა მეთქვა. რაც ქვეყანაა, ისაა მთავრობაც.

ჩვენი პრეზიდენტი მწვადს წვავს. იცოდით? ჭამა ხო უყვარს და გამოსდის, მაგრამ თურმე შეწვაც რომ ეხერხება?! კარგი, ჯანდაბას შეწვაც, მერე როგორ ლამაზად ჩამოყარა შამფურიდან?! ბედნიერია მთელი ერი!

მერე რა, რომ სტუდენტებს ისე ელაპარაკება, თითქოს სხვა პლანეტიდან იყვნენ ჩამოფრენილები და მწვადი თვალით არ ენახათ აქამდე (მადლობა,ჩემო პრეზიდენტო,რომ აჩვენე). მერე რა,  რომ ყველა გამოსვლის დროს ერთი და იგივე ზღაპარს ყვება რომელიღაც მდიდარ და წარმატებულ ქვეყანაზე. მაინც ბედნიერია მთელი ერი!

ქუთაისში ველოსიპედებით სეირნობენ. ბათუმში ალი ნინოს ეხუტება. მესტიაში სეზონი იწყება. ზღვისპირა კურორტებზე წელიწადში 15 დღე წვიმს. ანაკლია გაქალაქდა. სოფო კარგადაა, ნიჟარაძე. ხოდა, ბედნიერია მთელი ერი-მეთქი!

ბედნიერი და საცოდავი. საცოდავია ის ქალი, პრეზიდენტს რომ ეხუტებოდა დღეს და მარადიულ სიყვარულს ეფიცებოდა. სულერთია, მართლა უყვარს თუ თვალთმაქცობდა, მაინც საცოდავია.

საცოდაობაა გაზრდილი პენსია, რომელიც უკვე იმდენჯერ დააყვედრეს პენსიონერებს, რომ მგონი იმით ნაყიდი ერთი კვირის საჭმელი ყელშიც არ გადაუვათ.

არც გვეკუთვნის უკეთესი არაფერი. მოგვწონს, საცოდავები რომ ვართ და რა უნდა ვქნათ.

ტყუილია ამ პოსტის პირველი წინადადება. არსაითკენაც არ მიდის ჩვენი საქმე. ერთ ადგილზე ვდგავართ უკვე დიდი ხანია და ცოტა ხანში სუნიც აგვივა, დამპალის.

არაფერიც არ გვეშველება.

ორსულობა, ჯვრისწერა, ქორწილი, ჩხუბი – ანუ ქართული ბედნიერების კანონზომიერება

ქეთი თურქაძე

არ შემეძლო არ დამეწერა შთაბეჭდილებები, რომელიც ასე უხვად გადმომყვა გუშინდელი  “ბედნიერების სუფრიდან”. დავიწყოთ იმით, რომ ჩემი დეიდაშვილი  მისმა ყოფილმა კურსელმა (2 თვე იცნობდნენ მხოლოდ, მერე გათხოვდა)  დაპატიჟა  მეჯვარედ, ანუ პატარძალმა და მეჯვარემ ერთმანეთის გვარი, მოგვიანებით გაიხსენეს, ისე კი სახეზე ახსოვდათ ერთმანეთი. ეს წმინდა და გაცნობიერებული ნათესაური კავშირი სულ რაღაც 300 ევრო დაუჯდა თეოს, ნუ თეოს რა, საბერძნეთში გადახვეწილ დეიდაჩემს. პირველი პრობლემა: კატეგორიულად მოგვთხოვეს მორთულ–მოკაზმულებს, ნებისმიერი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით  გვესარგებლა და დანიშნულების ადგილზე, თვითონ მივსულიყავით! უკვე დაბალი დონის მაჩვენებელმა  მაღლა იწყო სვლა და დამერწმუნეთ, ასე დინამიურად მიიწევდა დღის დასასრულამდე, სულ ზევით ზევით და მაღლა და მაღლა.

ჩემი დაჟინებული მოთხოვნით, მოგვაკითხეს და 30 წუთში თავი ამოვყავი, ხრიოკ ადგილას, მამალ გარეუბანში. ნუ პატარძალს 4 თვის სათუთად გამობერილი მუცელი შილიფად შეენიღბა თეთრი მაქმანებით, სიძე ბატონი კი იშვიათად ალაპლაპებულ  ”შარვალ – კასტუმში”  თამამად დააბიჯებდა.  ავედით ოჯახში, ჯალაბითურთ. მეჯვარემ საკმაოდ ძვირადღირებული ბეჭედი აჩუქა “დედოფალს”, რომლისგან მადლობა არც მე გამიგია და არც სხვას. 🙂 ნერვიულობას დავაბრალოთ. ნათესავების დაჟინებული მოთხოვნით, ქალს  ხელები და ზოგადად სხეული, დაუხუნძლეს ყველა იმ სამკაულით (გნებავთ ალაფით) რაც მარტოობასთან 18 წლიანი ომის გამარჯვებით დამთავრებამ მოუტანა.

წავედით სამების საკათედრო ტაძარში, სადაც თუნდაც ელემენტარული ეტიკეტის და სხვისი კულტურულ–რელიგიური წარმოდგენების გამო, 20 წუთით  გავხდი მანდილოსანი, ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით. გამოგიტყდებით და რაც გუშინ სამებაში “ნაშობა” მოძრაობდა ,თავისი უმოკლესი კაბებით და უგრძესი ფეხებთ,უთეთრესი კბილებითა და უშავესი,გარუჯული კანით,ზღვის  კურორტებზეც არ მინახავს. მე ამაზე გაურკვეველი რეაქცია მქონდა, ზოგს გარკვეული ერექცია. ერთ–ერთ მეჯვარეს კაბა მუხლს ზემოთ ეცვა და მღვდელმა ზუსტად ასე უთხრა, ბრჭყალებში აღარ ჩავსვამ : შენ არ იცი მე გიჟი რო ვარ? რანაირი გიჟი ვარ მე იცი ? თუ ავკივლდი ახლა, ნახავ რაც იქნება. გოგომ ტირილი დაიწყო, სინანულში ჩავარდა. მე სიბრალულში ჩავვარდი და უწყინარი ღიმილი გადამეკრა ტონალურით გადაბადრულ სახეზე 🙂 აააღსრულდა ეს წმინდა საიდუმლო, ამაარტყეს ჩეკი. ხარჯს ხარჯი დაემატა,  ჩემს შერყეულ რწმენას უფრო დიდი რყევა და ასე, სიყალბით გაბედნიერებულები  რესტორანში წავედით, ასეა ეს ! ყველაფერ წმინდას, დასველება უნდა, ჩახრჩობა და ჩაგუდვა ღვინოში.

ნუ ძლივს, ვიფიქრე ახლა მაინც ვიქნები ბედნიერი მეთქი და  ქათმის ბარკალს დავეძგერე დააა რომ უნდა ჩავკბიჩო, ჩამოჰკრა ზარმააა ! და 4 მხრიდან მესმის  მშიერი ხალხის  გამწარებული ცოხნა (ჭამა აღარ ერქვა) და მაღლიდან პატრიარქის ხმა (ლოცვა)… უცებ დავიბენი, აჰჰ თურმე დინამიკები მაღლა ყოფილა დამონტაჟებული. მოკლედ საზოგადოებამ ქონიანი ხელები შეიწმინდა : ხელსახოცზე,შარვალსა და ფარდაზე და იწყეს გამალებული პირჯვრისწერა, მცირედი არითმიით, ძირითადად სინქრონი იყო,წაბაძვის მაგიური ძალით და ბოლოს და ბოლოს თხა თხაზე ნაკლები მგელმა შეჭამა. თამადამ უფალი დალოცა ! (გამოვშტერდი)  😀 ნუ წავიდა ტრადიციული ცრემლიანი სადღეგრძელოები  და ყანწი–ტანცი–მანცი. ერთ–ერთმა სვანმა მოულოდნელად გაჭედა, გული გადაიღეღა, სკამები ზეცაში ასტყორცნა და დაიწყო ნამდვილი, ქართული ქორწილის, ყველაზე საინტერესო ნაწილი: კაცები ქალებს სცემდნენ, მეჯვარე გოგოებს, მეჯვარე ბიჭები კრავდნენ ხელს.სიძე გაგიჟდა, პატარძალი ატირდა, მე მწვანე ვაშლს მივირთმევდი და  ამ კადრებს შენელებულად, ინტელექტუალურ–ფენომენალურ კონტექსტში ვცხრილავდი. ვიფიქრე, კარგი მასალაა, რამე სახალისოს მაინც დავწერ, ეგ მაინც შემრჩებათქო.

ყველაფერი ჩაწყნარდა (დროებით) და მაესტრომ ხარება და გოგია ააჟღერა, ამ დროს წარჩინებულმა, მრავალსუფრაგამოვლილმა ახალგაზრდებმა, მწვანილი და ღვინო  აიღეს და ძირს დასხდნენ, წრე შეკრეს და  ზუსტად 7 წუთის განმავლობაში პატრიარქის სადღეგრძელოს სვამდნენ ,ამ დროს დარბაზში შემოიჭრა პერანგშემოხეული მამრი,რომელმაც დაიხრიალა: ეგაა თქვენი კაცობა, გარეთ რა ხდება თქვე სირებოო 🙂 აღარც შენი ღმერთი ახსოვდა ვინმეს და აღარც პატრიარქი,ერთ წამში შეიცვალა ტექსტიც,ლექსიკაც,მიმიკაც და მონასტერიც  :))) ყველაფერი თავიდან აირია, მე ახლა ბანანს გადავწვდი და თავს ყველაზე  აქტუალური კითხვა დავუსვი: რა გვეშველება ?! ამაზე პასუხად უხილავმა ხმამ მიპასუხა ყველაზე რეალური შეფასება : რა *ლეები  ხართ!ამაზე  თვითშეფასებამ სიღრმიდან ამოიოხრა :  ფუ,მართლა  რა *ლეები ვართ ! გასრულდა ესე კომფლიქტი და სიძემ მიკროფონში გააჟღერა  ფიცი : დღეს ხომ აქ ვქეიფობ, ხვალ მათ საფლავზე  ვიტირებ და საიდან სად, ერთიან საქართველოს და დაღუპულ გმირებს გაუმარჯოსო! მერე წავიდა ქალების სადღეგრძელო (შეგახსენებთ 10 წუთის უკან ქალები წიხლის ქვეშ ანავარდეს) , მე უკვე ვაშლატამას შევექცეოდი, და მივხვდი რომ ნამდვილად ღირდა ამ ქორწილზე წასვლა, თუნდაც იმიტომ რომ საბოლოოდ დავრწმუნებულიყავი: საქართველოში საშუალო სტატისტიკური ოჯახის შექმნას ძირითადად ,საფუძვლად უდევს: ორსულობა ან დაუოკებელი, ხელისმოწერით  ,”გაპრავებული” , სექსის სურვილი. ასეთი ჯვრისწერა,ქორწილი,სადღეგრძელო არის ერთი დიდი  სიყალბე.  ყველაფერი რასაც ტრადიციას ეძახიან, არის ცეცხლში დასაწვავი, თვითონ კი მისი მონები არიან და სინამდვილეში არანაირი ტრადიცია არ არსებობს. უბრალოდ საქმე  დაბალ დონესთან,ინტელექტთან და  შეგნების დეფიციტთან გვაქვს. კიდევ ერთი რამ ვიცი ნამდვილად : თუ როდესმე გადავწყვეტ ჯვარი დავიწერო, ეს მოხდება მხოლოდ სამებაში , ოღონდ გერგეტის სამებაში და არა ავლაბარში,სადაც  სანთლის გამყიდველი ხურდაში გატყუებს, მღვდელი  გეუბნება : გიჟი ვარ და კივილს დავიწყებო და  გარუჯულ  “დეზლი ნაშებზე”   ერთადერთი რეაქცია– ერექციაა  :))

P.S. ძალიანაც კარგ ჭკუაზე ვარ და ძალიანაც სწორ გზაზე ვდგავარ, ჩემო საშუალო სტატისტიკურო  საქართველოვ , არივედერჩი, არაფერს გერჩი ! :))))))

ჩვენ, დღეს! 🙂 ბრმა,მარტივი დინება… რომ გადაიჩეხოს გადაყვებიან!

ავტორი: ქეთი თურქაძე

საქართველოოო ლამაზოოო

ბოლო პერიოდში ქართული საზოგადოება აღშფოთებას ვერ მალავს რამოდენიმე კანონის მიღების გამო. ზოგი კოცნის და ალკოჰოლის აკრძალვას აპროტესტებს, ზოგი დენზე მიბმულ დასუფთავებას.

კოცნის მოყვარულებმა გააპროტესტეს აკრძალვა, რასაც მოყვა კომენტარები და გულისამრევად  შეფასდა, თვითონ აქციაზე სულ რამოდენიმე ადამიანი მივიდა 500 ”ათენდინგის” მიუხედავად (მე ”მეიბის” დავაჭირე). ასე რომ ყველაფერი ქართულად მიდის, Fეისბუქზე დიდგულობით და რეალურად ”ჩაჯმულობით”. რა თქმა უნდა, სოციალური ქსელში აქტიურობა ვერასოდეს უტოლდება რეალურს, მაგრამ რაც ჩვენს ქვეყანაში ხდება აშკარადა ანომალიაა, 500 დაპირებულიდან საკოცნად მხოლოდ 5 მივიდა.

თუმცა მთავარი ამ მოვლენებში მაინც ის იყო, რომ ხალხის აზრით რა დროს კოცნაა, როცა უარესები ხდება. არ გვინდა ქართველობის წართმევაო, შეყვარებულს როგორ უნდა აკადროს ბიჭმა ხალხში კოცნაო, მოითმინეთ და სახლში ებძგვენითო! ადამიანები 2011 წელს პრობლემას იმაში კი ვერ ხედავენ, რომ ქვეყანა ტოტალიტარულ სახელმწიფოს ემსგავსება, არამედ იმაში, რომ თურმე რა ამორალურია ბაღში კოცნაობა, კოცნა რომელიც არის ყველაზე ლამაზი გამოხატვა სიყვარულის. და საერთოდ ამ მოვლენაში კოცნა არაა მთავარი, მთავარია ისაა, რომ ქვეყანაში ყველაფერი იკრძალება და სიბნელისკენ სწრაფი ნაბიჯებით მივიწევთ!



თქვენი მონამორჩილი!

შეკრება პრეზიდენტის ადმინისტრაციასთან

14 ივნისი საქართველოში შეზღუდული შესაძლებლობების მქონდე პირთა დღეა.

ამ დღესთან დაკავშირებით, სოციალური ქსელის მეშვეობით, გამოითქვა ინიციატივა,   პრეზიდენტის ადმინისტრაციასთან  შეკრებისა და განცხადების შეტანის შესახებ, მოთხოვნით, მოხდეს შეზღუდული შესაძლებლობის პირთა კონვენციის რატიფიცირება.

კონვენციას ხელი მოეწერა 2009 წელს, თუმცა მას შემდეგ აღარ მომხდარა რატიფიცირება. ამისთვის საჭიროა  პრეზიდენტამ გამოიყენოს თავისი უფლება და პარლამენტს გადასცეს დოკუმენტი რატიფიცირებისთვის. როგორც აქციის ინიცატორმა, ვახუშტი მენაბდემ თქვა, ეს არ გულისხმობს რაიმე ახალი ვალდებულების აღებას.

სწორედ რატიფიცირების დაჩქარებას მოითხოვდა დღევანდელი აქცია. შეგროვდა საკმაო რაოდენობის ხელმოწერები. აღსანიშნავია, რომ დღევანდელი დღე თბილისში სხვა ადგილებშიც აღინიშნა.

იმედია ამ ინიციატივას მოჰყვება შესაბამისი გამოხმაურება და ბოლოს და ბოლოს მოხდება კონვენციის რატიფიცირება, რაც წინ გადადგმული ნაბიჯი იქნება საქართველოში შეზღუდული შესაძლებლობების პირთა უფლებების მოგვარების გზაზე.

ჩემთვის პირადად კი ყველაზე სასიხარულო, შედეგის მიუხედავად, ისაა, რომ ადამიანების გარკვეულ ჯგუფს აწუხებს ეს პრობლემა და მოქმედებს ამ მიმართულებით.

10 რამ რასაც სიამოვნებით ვაკეთებთ ქართველები

1.   გვძინავს მშვიდად, აუღელვებლად და რომ არა ეს საშინელი სკოლა, უნივერსიტეტი ან სამსახური სიამოვნებით ვიძინებდით კიდევ 5 წუთი;

2.   ვჭამთ უზომოდ ბევრს და რომ არა ეს გაძვირებული შაქარი,სასტიკი ინფლაცია და მსოფლიოში შიმშილით დახოცილი უამრავი ადამიანი (რომლებზედაც საშინლად ვდარდობთ მაშინ, როცა გვშია)  კიდევ ერთსაც გავსინჯავდით;

3.    ვარღვევთ რაც შეიძლება მეტ ადმინისტრაციულ თუ სხვა წესს და რომ არ ყოფილიყო ცნება “კანონი იმისთვისაა, რომ ვიღაცამ დაარღვიოს” ჩვენ მოვიგონებდით;

4.      ვუყურებთ, არა!!! არ ვუყურებთ ლათინო ამერიკულ ან ბრაზილიურ სერიალებს ყოველ დღე, ნანუკას შოუს ან პროფილს კვირაში ორჯერ, მაგრამ მაინც ყველაფერი ვიცით სად რა,  როგორ მოხდა, ვინ ვისი მამა აღმოჩნდა და რამდენი თითი აქვს თიკო სადუნიშვილს მარცხენა ფეხზე, ამავდროულად საკმაოდ ხშირად აღვნიშნავთ, რომ ეს ყოველივე ბანძობა, უგემოვნოობა და ა.შ.

5.    ვსვამთ ყველაფერს და ყველგან განუსაზღვრელი დოზით, თან  პარალელურად   გვიყვარდება   ყველა, გვახსენდება სხვების დედა  (შეიძლება საკუთარიც) ან უახლოესი ნათესაობა და მერე იიისევ ვიძინებთ ნებისმიერი სახის საკვებში განურჩევლად იმისა თუ რა სახის კერძი უხდება ჩვენს  თმას;

6.  სიამოვნებით და სათუთი სიფათებით ვუთმობთ  ტრანსპორტში ადგილს მოხუცებს, გარკვეული დროის მანძილზე გვახსოვს რომ ჩვენც თუ გაგვიმართლა დავბერდებით და მერე ტანჯული გამომეტველებით, კეთილები ვფიქრობთ იმაზე თუ როდის ჩაბრძანდება ჩვენი სიკეთის ობიექტი (იმიტომ კი არა რომ ჩვენ დავსხდეთ?! არაა უბრალოდ ბევრი სიკეთის ჩადენა რომ მოვასწროთ სასურველ გაჩერებამდე) .

7.  განვიხილავთ მეზობლების,მეზობლების ნათესავების, კურსელების, კლასელების თანამშრომლების, მათი ძმების, დების, მამების, დედების, იმათი კლასელების, კურსლეების მეზობლების… (და ა.შ. ტერიტორია და სტატუსი განუსაზღვრელად) ამბებს, მაგრამ არ ვჭორაობთ,არავითარ შემთხვევაში, რადგან ჭორაობა არ ზის ქართულ მენტალიტეტში!!! (ეს აუცილებელია აღინიშნოს)

8.  ყველას გვაქვს ორი დიპლომი, ან უკვე, ან პერსპექტივაში, მაგრამ ასევე გვაქვს ჭკუის სწავლების დიდებული უნარი, ამიტომაც გამოვთქვამთ აზრს ყოველთვის, ყველაფერზე. რა თქმა უნდა არ მოგვწონს და აუცილებლად უკმაყოფილოები ვართ  (-არაა აშკარად ბიჭი ჯობია)

9.   ვთვრებით, ვილეშებით (კარგად გამოგვდის, ამიტომაც ორი პუნქტი ეძღვნება) მერე მივდივართ სხვის სახლში და სიყვარულით ვიკითხავთ ვიღაცის მეზობლებს, უკეთეს შემთხვევაში მივდივართ საკუთარ სახლში ვაღვიძებთ ბავშვს (არ აქვს მნიშვნელობა  გვყავს თუ არა ), რათა მან პიანინოზე დაგვიკრას (გენში გვაქვს ჩვენ ცოცხალი მუსიკის სიყვარული).

და ბოლოს

10.  ყველაზე ხშირად ავღნიშნავთ, რომ ქართველები ყველაზე ნიჭიერი, მაგრამ ზარმაცი ერი ვართ.

ბიბლიოთეკა

ბიბლიოთეკა

არ ვიცი, არსებობს თუ არა კარგი ბიბლიოთეკა საქართველოში. ყოველ შემთხვევაში, მე ის არ მინახავს. საერთოდ, არც მაინცდამაინც ბევრი ბიბლიოთეკა მინახავს. მაგალითად, 4 წლის განმავლობაში სულ ორჯერ ვიყავი ფაკულტეტის ბიბლიოთეკაში და ორივეჯერ მეგობარს ვახლდი.

ჩემი პირველი ბიბლიოთეკა, სადაც სტუდენტობის დროს დავრეგისტრირდი, იყო ჭავჭავაძეზე მდებარე აკაკი წერეთლის სახელობის ბიბლიოთეკა, მოსახერხებელი მდებარეობის გამო.

მდებარეობის გარდა კიდევ ერთი პლიუსი აქვს: მხატვრული ლიტერატურის სახლში წაღება შეიძლება. არამხატვრული ან იქვე უნდა წაიკითხო, ან ასლი გადაიღო. იშვიათად მინახავს ამ ბიბლიოთეკაში ის წიგნი, რომელიც მჭირდება. თუ გამიმართლებდა და ვიპოვიდი, წინ საათიანი რიგი მელოდა,ასლი რომ გადამეღო.
სტუდენტზე უფრო გამოცდილი ასლების გადამღებებში ძნელად თუ მოიძებნება ვინმე, ასე რომ, დამეჯერება ალბათ, თუ ვიტყვი, რომ ამ ბიბლიოთეკის ,,მექსეროქსე” ქალზე ნელი ადამიანი ამ სფეროში არ შემხვედრია. სწორედ ამიტომ არის მუდმივი რიგი.

არც ბიბლიოთეკარები გამოირჩევიან დიდი ყურადღებით ან სისწრაფით. ამ და კიდევ სხვა რამდენიმე მიზეზის გამო ბიბლიოთეკის საშვი ვადის გასვლის შემდეგ აღარ აღმიდგენია.

მე და საჯარო ბიბლიოთეკას თავიდანვე არ აგვეწყო ურთიერთობა, ალბათ ვიღაცამ დაგვწყევლა. თუმცა, იქ მაინც დიდ დროს ვატარებ.

ძალიან ვიწვალე დარეგისტრირების დროს. ასჯერ მივედი. ჯერ გავარკვიე,რა უნდა მიმეტანა. მერე მივედი და შესვენება ჰქონდათ. მერე კიდევ მივედი, ამჯერად რაღაცა იყო გაფუჭებული და ვერ დამარეგისტრირეს. ბოლოს და ბოლოს, დიდი წვალების შემდეგ ავიღე საშვი. არადა, ჩემს გარდა ეგ პრობლემა მგონი არც არავის შექმნია.

საჯაროში კატალოგისტებს, კაცმა რომ თქვას, არაფერს ვერჩი. სულ მუშაობენ, ყოველთვის ვიღაცა ჰყავთ მომლოდინე და მხოლოდ ხანდახან თუ იკბინებიან, ისე რომ, აიტანს ადამიანი. აი, წიგნის ლოდინის მომენტი საშინელებაა. გამოიწერ, ელოდები 40 წუთი და მერე აღმოჩნდება, რომ ან ვიღაცას აქვს გატანილი და კითხულობს, ან სხვა დარბაზშია, ან ვერ იპოვეს ან კიდევ სხვა რამე. 40 წუთით ადრე არავინ გეტყვის ამას. მქონია შემთხვევა, სულ სხვა წიგნი მომსვლია. ან ამოწერის დროს კატალოგისტმა აურია რამე, ან მოძებნის დროს, არ ვიცი.

ბოლოს, წიგნი რომ მოვა, აქაც ასლის გადაღების პრობლემაა. არადა, რა ვქნა, მე მირჩევნია, სახლში ვიკითხო. თანაც თუ სასწავლო მასალაა და მერეც დამიჭირდება. ასლის გადასაღებად აქაც რიგია. თუ რიგი არაა, ე.ი  აპარატი გაფუჭდა, ან გაფუჭდება. ან ხურდა არ ექნებათ, ან რამე, პრობლემებს რა დალევს.

მოკლედ, როცა საჯაროში ვარ წასასვლელი, ვიცი, რომ შერბენა არ გამოვა. ამისთვის ერთ დღით ადრე ვემზადები და ყველა საქმეს გადავდებ ხოლმე, რომ გაუთვალისწინებელი პრობლემებისთვის დრო მეყოს.

მინდა ისეთი ბიბლიოთეკა, სადაც წასვლა გამიხარდება და გამოქცევაზე არ ვიქნები.

აი, დაახლოებით ასეთი