უჩინარი ადამიანები

რამოდენიმე კვირის წინ, “ქალაქი ამბობს” ვიდეო ჩავწერე, სადაც თბილისის ურბანულ პრობლემებზე უნდა მელაპარაკა, თემა საკმაოდ ვრცელია და ბევრი მნიშვნელოვანი რამ გამომრჩა, უფრო ზედაპირულად ვთქვი ჩემი სათქმელი. სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე ამ თემაზე პოსტის დაწერა და იმ საკითხზე ყურადღების გამახვილება რაც ამდენი ხნის განმავლობაში პოლიტიკური დაპირებების ერთ-ერთი მთავარი შემადგენელი ნაწილია, მაგრამ შედეგი არ ჩანს.

ჩვენს გვერდით კორპუსში, ეზოში თუ უბანში ცხოვრობს ადამიანები, რომლებსაც იშვიათად ვხვდებით. ჩვენ გვიყალიბდება სტერეოტიპები. დამოკიდებულებაც არ გვაქვს კარგი, კორექტული და სწორი როცა მათ ვხედავთ, პრინციპში გასაგებიცაა, ისინი არ ჩანან და რასაც იშვიათად ვხედავთ არ ვიცნობთ. კი გაგვიგია, რომ კარგად უნდა მოვექცეთ, თან ხო ტოლერანტულები ვართ, მაგრამ მაინც ვერ ვახერხებთ ხოლმე ადეკვატურობას.

Continue reading

Advertisements

რატომ უნდა მოეგო მარგველაშვილს არჩევნები

ქართულ პოლიტიკაში ახალი ეტაპი დაიწყო, მოხდა დემოკრატიული ცვლილება მთავრობის და დადგა ახალი ეტაპი ქვეყნის ცხოვრებაში. ერთი ფაქტია, რომ ქვეყანა უკვე ემსგავსება ქვეყანას და რევოლუცია აღარ (იმედია) მოხდება. უკვე ყველაფერი ჯანსაღად ხდება, არჩევნების გზით. ვის რომელი პოლიტიკური ძალა მოსწონს მისი პირადი არჩევანია და მგონი არ მეჩვენება და პირველადაა როცა ასე ჯანსაღად და პირდაპირ ამბობს ხალხი თუ რომელი პარტიის მომხრეა.

მე სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია ვთქვა, რომ მუდმივად ოპოზიციური განწყობა მაქვს ხოლმე, არ იმიტომ რომ ძალიან პრეტენზიული ვარ, არამედ იმიტომ რომ საქართველოში მთავრობით სრული კმაყოფილება, და არა მარტო ჩვენთან, აბსურდია. ყოველთვის ვამბობდი, რომ მთავრობა არის ჩვენს მიერ დაქირავებული ადამიანები, რომლებიც ჩვენს ინტერესებს უნდა იცავდნენ და მათი კონტროლი ჩვენი მოვალეობაა. ამიტომაც ვარ ხოლმე კრიტიკულად განწყობილი, უბრალოდ ჯერ არაა მომენტი როცა მთავრობის ნაბიჯების უმეტესობა დადებითად შეფასდეს.

Continue reading

პანიკა რიკოთის უღელტეხილზე

ჩემმა მეგობარმა მომაწოდა ინფორმაცია, რომ ამ წუთებში რიკოთის უხელტეხილზე 10 კმ-იანი საცობია და სამაშველო სამსახური ვერ აღწევს დანიშნულების ადგილას, მაგრამ რა მოხდა და რატომაა საცობი არ დაუზუსტებია.

ტელეფონი არ იჭერსო, გადარეკვა რომ ვცადე არ გადის. როგორც შემატყობინა ხალხში პანიკის ნიშნები შეინიშნება.

კიდევ თუ რამეს გავარკვევ ბლოგზე დავწერ.

ტოპ-13

ჩემმა FB მეგობრებმა უკვე იციან, რომ ვაპირებდი ჩემი მეგობრებისგან ტოპ გოგოების გამოვლენას. თავიდან ამას არასერიოზულად მივუდექი, მაგრამ მერე როგორც აღმოჩნდა საკმაოდ შრომატევადი საქმეა.

თავიდან შევარჩიე ტოპ-50 რომლის შემდეგაც მარტოს ძალიან გამიჭირდა და ჩემი ძმაკაცებიც ამომიდგენ მხარში ასეთ მძიმე ჟამს. უმეტესწილად გადაწყვეტილება ჩემი მიღებულია და ძალიან სუბიექტურია, აქ პირადმა სიმპატიამ, მეგობრობამ და სხვა ფაქტორებმა დიდი როლი ითამაშა, თან კრიტერიუმები არ მქონდა და შესაბამისად გაკიცხვას არ ვართ, ვინც მოხვდით თქვენი იმედი მაქვს, რომ დამიცავთ დანარჩენი 933 გოგოსგან.

ტოპ-13 – ში არ არის გადანაწილებული ადგილები, ანუ გოგოები რომლებიც მოხვდენენ არცერთისთვის არ მიმიცია პირველი ან მეცამეტე ადგილი. Continue reading

მიზეზები მარტის მოლოდინში

გუშინ ბარსელონამ წააგო მილანთან, თან 2-0 და თან ისე უშანსოდ რომ ძალიან დიდი ხანია არ მქონია ასეთი განცდა, განცდა პესიმიზმისა, რომ ბარსელონა ვერ გასცდება 1/8 ფინალს, რაც საკმაოდ დიდი ხანია არ მომხდარა. მინდა მიზეზებზე ვისაუბრო, თუ რატომ ვერ ითამაშა ბარსამ და რა შანსია რომ 1/4 ფინალში გავიდეს.

დავიწყოთ თავიდან, როცა გაირკვა კენჭისყრის შედეგად, რომ ბარსა მილანს ხვდებოდა. ყველგან დაიწერა და ითქვა, რომ ბარსელონა უპირობო ფავორიტია, ტოტალიზატორებშიც კი იმდენად დაბალი კოეფიციენტი მისცეს ბარსას 1/4 გასვლაზე, რომ თავიდან ვიფიქრე გალათასარაი ხო არ შეხვდა თქო. რა თქმა უნდა მილანი სეზონის დასაწყისში ძალიან სუსტი იყო, მე პირადად ასეთი სუსტი მილანი არ მახსოვს, თუმცა ეს გუნდი მილანია და ამით ყველაფერია ნათქვამი, მათი არ დაფასება რაც დაუჯდათ კატალონიელებს კარგად ვნახეთ. მივედი მთავარ სათქმელამდე, ეს არის ძალიან ცუდი ტენდენცია, რაც ბარსელონაში არა ერთხელ შემიმჩნევია, მოწინააღმდეგე გუნდის სათანადოდ არ დაფასება და ზერელე დამოკიდებულება. მთელი პირველი ტაიმი ბარსა არ ცდილობდა გოლის გატანას (რამდენად გამოუვიდოდათ სხვა საქმეა), მეგონა უბრალოდ ბურთის გასაგორებლად გამოვიდნენ მეთქი, თუ კარგად დააკვირდებოდით მხოლოდ 2-0 ის მერე დაიწყო გუნდმა მოქმედება, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანი იყო. მილანი კი პირიქით, იბრძოდა ბოლომდე, მოტივაცია ჰქონდათ შესაშური და საკუთარ კედლების ფაქტორიც საკმაოდ ეხმარებოდათ.

Continue reading

ჩემი 2012 წელი

არასოდეს დამიწერია პირადი პოსტი, ვთვლი/ვთვლიდი, რომ ჩემი ცხოვრება დიდად საინტერესო არაა თქვენთვის. თუმცა ახლა მომინდა განვლილი 2012 წელი შემეჯამებინა და თან ჩემი ამბებიც გამეანალიზებინა. ბოლოსდაბოლოს ბლოგი დასაწყისში ხომ დღიურის ფორმას ატარებდა და დღემდე მილიონობით ადამიანი იყენებს ამ მიზნით.

საკუთარი ერთი წლის გაანალიზება საინტერესო მეჩვენება ჩემთვისაც, მითუმეტეს თუ ამ პოსტს გამოხმაურება და რჩევებიც მოყვება.

2012 წელი დასაწყისშივე საინტერესო ჩანდა, დიდი ხანია ამ წელს აპოკალიფსურ წლად თვლიდნენ, ფილმებს უძღვნიდნენ და შიშით უყურებდნენ. თან ეს ჩემი წელი იყო, დრაკონის, 24 წლის გავხდი.  რა თქმა უნდა, პლანეტის აღსასრულს სკეპტიკურად ვუყურებდი, ეს უკვე მერამდენე მოლოდინი იყო, ჯერ კიდევ 2000 წელს მახსოვს მსგავსი განწყობა, მაშინაც ჩემი წელი იყო, 12 წლის გავხდი.

აღსასრულის მოლოდინით გაჟღენთილი 2012 წელი ჩემთვის ცუდად დაიწყო, 2011 წლის ბოლოს ბებიაჩემი გარდაიცვალა, ეს ადამიანი არ იყო ისეთი ბებია, რომლის გარდაცვალებაზეც ხუმრობენ ხოლმე, ეს ადამიანი ჩემთვის დიდი პიროვნება იყო, ნოდარ დუმბაძის ბებიას მაგონებდა, ეს იმიტომ დავწერე, რომ მიხვდეთ რამდენად გენიალური ადამიანი იყო. ჩემთვის წარმოუდგენლად, ოჯახის მხოლოდ 4 წევრით დადგა 2012 წელი და მთელი წელი სიცარიელე იყო ოზურგეთში. მერე როგორც ხდება, ხოლმე ცუდი ამბები ერთმანეთს მიეწყო, ჩემი საყვარელი ძაღლი მომიკვდა, მძიმედ გადაიტანა ზამთარი და ჩვენი საერთო ბებოს გარდაცვალება.

მე ისევ დავბრუნდი თბილისში, უკვე კრახისკენ მიმავალ ურთიერთობას ვაგრძელებდი ერთ გოგონასთან და ცხოვრების ჩვეულებრივ რითმს ვუბრუნდებოდი. ხო, ეს ის ურთიერთობაა, რომელიც შეიძლება ყველაზე სერიოზულად ჩაითვალოს ჩემს ცხოვრებაში, უცნაური ურთიერთობა კი იყო, არასოდეს მიფიქრია რომ მასთან ერთად ვიქნებოდი და თან ამდენი ხანი, ჩემთვის დიდი ხანია რამოდენიმე თვე (ზუსტი რაოდენობა არ მახსოვს). გურული ხასიათი ყველგან ჩანს, სისწრაფე, დაუდგრომლობა, ფეთქებადი ხასიათი, რაც დიდხნიან ურთიერთობებს ვერ უზრუნველოყოფს ხოლმე.

კარიერის კუთხით საინტერესო წელი იყო, ვმუშაობდი ერთ-ერთ ახალ კომპანიაში, დიდი გამოცდილება მივიღე, ვისწავლე ბიზნესის საწყის ეტაპზე მუშაობის სპეციფიკა და საკმაოდ სტრესული სიტუაციების გამკლავება. თუმცა არც ამ  ისტორიას ქონდა „Happy End“-ი და მალევე მომიხდა კომპანიის დატოვება. შემდეგ იყო ტრენინგები ოზურგეთში, მე ვატარებდი და საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ მომწონს ტრენინგების ჩატარება, ლექციების წაკითხვა და მსგავსნი, სავარაუდოდ 2013 წელს ამ კუთხითაც გავაგრძელებ საქმიანობას. ხო, მთავარი, როგორც იქნა დიპლომი მაქვს და დავამთავრე უნივერსიტეტი, 2012 წელს პირველი სექტემბერი იყო 1994 წლის შემდეგ რაც სასწავლებელში არ წავსულვარ. მართალია მაგისტრატურაზე ჩავაბარე, მაგრამ არ გამიგრძელებია სწავლა ჯერ-ჯერობით, დასვენება მჭირდებოდა. მაგისტრატურაზე ისევ ილიაუნიში ვარ და საინტერესო პროფესიაც ავირჩიე, ჩემი აზრით, მედია მენეჯმენტი,  ვნახოთ რა გამოვა.

ალბათ ვინც ამ პოსტით დაინტერესდა ყველაზე მეტად პირადი ცხოვრების ამბების გაგება უნდა, საერთოდ ადამიანებს უყვართ სხვისი ცხოვრების ინტიმური დეტალების გაგება, განხილვა და რაც მთავარია კრიტიკა. დასაწყისში აღვნიშნე, რომ ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული ურთიერთობა დასრულდა ამ წელს თქო, რას ვშვებოდი შემდეგ? მერე იყო ბევრი ფლირტი, სერიოზული და განსაკუთრებული არაფერი. რამოდენიმე უცნაური ურთიერთობა, აღფრთოვანება და მალევე გადაფიქრება, საბოლოო ჯამში არც არაფერი, კიდევ ერთი წელი დასრულდა ისე, რომ მე ისევ ვერ ავაწყვე სერიოზული ურთიერთობა. არ ვიცი რატომ ხდება ასე, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ყველაფერი პრაგმატულობის ბრალია, რომანტიკულობის ნაკლებობის. ხანდახან მგონია, რომ გრძნობები არ მაქვს, თავს ვერ ვკარგავ, ვერ ვაფრენ ან იქნებ ჯერ მართლა არ მინახავს „ის“ გოგო? არ ვიცი, ყოველთვის მიჭირს ამ თემაზე საუბარი, იმიტომ რომ არ ვიცი რატომ ვარ ასეთი. არ იფიქროთ რომ ვწუწუნებ, ან ჩემი ურთიერთობებით უკმაყოფილო ვარ, პირიქით კარგად ვარ, ბევრს მოვწონვარ, ყურადღებას ვგრძნობ და ა.შ. მაგრამ სტაბილურობა მაკლია და ეს არ მომწონს, ვფიქრობ ეს ხელს მიშლის არა მარტო ურთიერთობებში, არამედ საქმის კეთებაშიც.

ამ წელს ჩემს სანაცნობო/სამეგობრო წრეს ახალი ადამიანები შეემატა, ძალიან მაგარი ადამიანები, ამას თუ წაიკითხავენ აუცილებლად მიხვდებიან ვისაც ვგულისხმობ, რომ ჩამოვთვალო მერე ერთ-ერთი (ეჭვიანია) იტყვის განსაკუთრებულად რატო არ აღმნიშნეო და სჯობს ყველას ერთად გითხრათ რომ მიყვარხართ.

ჩემი ძველებიც არ მავიწყდება, ჩემი უახლოესი მეგობრები, რომლებიც მუდმივად ჩემს გვერდით არიან და რა თქმა უნდა ჩემი თანამოსახლეები, სახლი სადაც რეალურად ადგილი ცოტაა, მარა ცხრა ძმის არ იყოს, 5-6 კაცი ვიყოფთ.

2013 წელს მხოლოდ 3 წევრით შეხვდება ჩვენი ოჯახი, იმიტომ რომ მამაჩემი წავიდა რუსეთში, ეს ცოტა სევდიანია, რადგან პირველადაა მამაჩემის გარეშე რომ ვხვდებით ახალ წელს.

ჩემთვის ძალიან  მნიშვნელოვანი მოვლენა წლის ბოლოს ჰობიტის გამოსვლა იყო, მანამდე ჩვენთანაც მოვიდა ჰობიტი, ოქტომბერში, ჯერ-ჯერობით ახალ დაწყებული აქვს მოგზაურობა, დრაკონი ჯერ ვერ დაამრცხა. 2012 წელი მაინც დრაკონის წელია და… ის ისევ ზის, საგანძურს დარაჯობს, განათება ჩააქრო სხვათაშორის, არ მომაგნონო. აპოკალიფსური 2012 სხვა მოვლენებითაც იყო გამორჩეული, მაგრამ ისედაც კარგად მოგეხსენებათ და აღარ შეგაწყენთ თავს.

უნდა აღინიშნოს, რომ პირველად მოხდა საქართველოში, რომ ბრძოლა ხელისუფლებისთვის უსისხლოდ დამთავრდა, იმედია „თარსი“ რიცხვის წელიც უსისხლო, ბედნიერი და გახარებული საქართველოს დასაწყისის წელი იქნება.

გაუმარ… ჯოს… ჯოს…ჯოს

რუსთაველის თეატრში ახალი სპეკტაკლი რეჟისორმა იოსებ ბაკურაძემ დადგა. პიესის მოქმედება საფრანგეთის ერთ პროვინციულ სოფელ ბუშონში მიმდინარეობს, თუმცა ქართული რეალობიდან სულაც არაა შორს, მეტიც, შეიძლება ითქვას რეჟისორის ჩანაფიქრი სწორედ ქართული რეალობის კომიკურ-სატირულად გადმოცემა იყო.

ერთ მოქმედებიანი კომედია ნამდვილად არ იძლევა მოწყენის საშუალებას. ბუშონელების პატივცემული მერი სიამაყით აცხადებს: ”გაიხსენეთ, რას ნიშნავს ბუშონი _ საცობს. ასე რომ, ჩვენი ვალია, ყველა ნახვრეტს მოვერგოთ!” თუმცა, ჩვენს თვალწინ, დამოუკიდებლობის მაძიებელი ბუშონი სეპარატისტული რეგიონების სიმბოლოდ იქცევა და სერიოზულ პრობლემებს შეუქმნის ევროკავშირს, ორგანიზაციას, რომლის სუფსიდიებითაც ცხოვრობს.

თემა ცოტა ბანალური და გადაღეჭილი შეიძლება მოგეჩვენოთ, თუმცა სპეკტაკლი საბოლოო ჯამში კარგი საყურებელია და ეს პირველ რიგში მსახიობების დამსახურებაა. სპეკტაკლში სულ 4 მსახიობი იღებდა მონაწილეობას, განსაკუთრებით რომელიმეს გამოყოფა გამიჭირდება, თუმცა ქეთი სვანაძე მაინც ყველაზე მეტად მომეწონა, შეიძლება სქესის გამოც.

გაუმარჯოს ბუშობს რუსთაველის თეატის აფიშაზე შესვენების მერე, სექტემბერში ისევ გამოჩნდება და შეგიძლიათ ნახოთ. ბევრი სიცილი გარანტირებული გაქვთ და რაც მთავარია სპეკტაკლი დაგიტოვებთ საფიქრალს.

ოლივერ

ბოლო დროს, რომ რუსთაველის თეატრს გავუშინაურდი არ არის ახალი ამბავი. “ოლივერ”, ეს არის ჩარლზ დიკენსის ნაწარმოებზე დადგმული მიუზიკლი, რომლის გადმოქართულებული ვერსიის პრემიერა ვნახე რუსთაველის დიდ სცენაზე ორი დღის წინ. პირადად მე დიდი ხანი ველოდი ამ სპეკტაკლის ნახვას და იმედებიც არ გამიცრუვდა. პირველი რისი აღნიშვნაც მინდა არის დეკორაციები, რომელიც მართლაც გრანდიოზული და შთამბეჭდავი იყო. ორკესტრის შესრულება და მსახიობების ოსტატობა, განსაკუთრებით დამწყებების, ცალკე აღნიშვნის ღირსია. დამწყები მსახიობები იყვნენ ბავშვები, რომლებიც ამ დადგმას განსაკუთრებულ ელფერს სძენდნენ და ყველაფერს ისე ოსტატურად უმკლავდებოდნენ, რომ თითქოს დიდი ხანია ამ საქმეს აკეთებენ.

რაც შეეხება პროფესიონალებს, სპეკტაკლში ბევრი ვარსკვლავი თამაშობდა და როგორც ყოველთვის, მიუხედავად ეპიზოდური როლისა, გენიალური იყო ნანუკა ხუსკივაძე. პირადად მე ძალიან მომეწონა კიდევ ერთი ეპიზოტური როლის შემსრულებლები გოგა ბარბაქაძე და ნინო თარხან–მოურავი, მეკუბოვეები, რომლებიც ოლივერს დამკრძალავი პროცესიის წინამძღოლობას უპირებდნენ. განსაკუთრებით აღსანიშნავია გოგა, რადგან მისი როლმები არ ვიცოდი და მხოლოდ ტელე სერიალიდან მახსოვდა, რაც არც ისე კარგი ინდიკატორია მსახიობის ოსტატობის შესაფასებლად და დარწმუნებული ვარ მისი გარდაქმნა ყველაზე მოახდენს შთაბეჭდილებას.

ოლივერ რუსთაველის დიდ სცენაზე ხვალაც (20.06.2012) იქნება და ეს ბოლოა, ამიტომ ეცადეთ, რომ არ გამოტოვოთ, რადგან მსგავსი მასშტაბისა და ბიუჯეტის მქონე სპეკტაკლები ძალიან იშვიათობაა და რაც მთავარია მიუზიკლისთვის მუსიკაც შესანიშნავია.

Freedom Music Georgia

კარგი ივენთის ნაკლებობა საქართველოში ნამდვილად არის, თუმცა თანდათან ყველაფერი უკეთესობისკენ იცვლებასავით. 8 ივნისს Freedom Music Georgia-ზე მოვხვდი. ღონისძიება 22:00-სთ-ზე იწყებოდა საზოგადოებრვივი მაუწყებლის პავილიონში და მე როგორც მჩვევია ხოლმე ცოტა ადრე მივედი, მიყვარს თავიდანვე ყველაფრის დაფიქსირება, თუ როგორ გადიან Face Control-ის, როგორ იქცევიან დათრობამდე და დათრობის შემდეგ მითუმეტეს 🙂

პავილიონი საკმაოდ დიდი სივრცეა და შესაბამისად შემოსვლის მსურველებიც ბევრი იყო, თუმცა ყველა ვერ მოხვდა, ზოგი არ იყო 18 +, ზოგი კიდე იყო, მაგრამ ნასვამი. საბოლოოდ დარბაზიც შეივსო და მუსიკას აცეკვებული სხეულებიც შეემატა.

კარგი მუსიკის და სასმელის გარდა საინტერესო იყო სხვადასხვა ზონები, სადაც შეგეძლოთ Dj-სთან ერთად დაკვრა გესწავლათ ან მომდევნო Freedom Music-ისთვის სასურველი მუსიკოსისთვის მიგეცათ ხმა.

როგორც ორგანიზატორები გვპირდებიან ამ ღონისძიებას აუცილებლად ექნება გაგრძელება და შემდეგი Freedom Music უკვე როკს ან ჯაზსს მიეძღვნება.

რაც შემეხება მე, ამ დღეს ერთ-ერთი ყველაზე კარგი საღამო გავატარე, ბევრ მეგობართან ერთად კვირის დასასრული სწორედ ასეთი უნდა იყოს ხოლმე, კლუბური გარემო, ბევრი სასმელი, კარგი ხალხი და ადგილები სადაც ცეკვისგან დაღლილს დასვენება შეგეძლებათ. ძალიან გავერთე Dj-ის აპარატურასთან და ვფიქრობ ხომ არ ვცადო დაკვრა 🙂

p.s. აქ იხილეთ ფოტოები.