უჩინარი ადამიანები

რამოდენიმე კვირის წინ, “ქალაქი ამბობს” ვიდეო ჩავწერე, სადაც თბილისის ურბანულ პრობლემებზე უნდა მელაპარაკა, თემა საკმაოდ ვრცელია და ბევრი მნიშვნელოვანი რამ გამომრჩა, უფრო ზედაპირულად ვთქვი ჩემი სათქმელი. სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე ამ თემაზე პოსტის დაწერა და იმ საკითხზე ყურადღების გამახვილება რაც ამდენი ხნის განმავლობაში პოლიტიკური დაპირებების ერთ-ერთი მთავარი შემადგენელი ნაწილია, მაგრამ შედეგი არ ჩანს.

ჩვენს გვერდით კორპუსში, ეზოში თუ უბანში ცხოვრობს ადამიანები, რომლებსაც იშვიათად ვხვდებით. ჩვენ გვიყალიბდება სტერეოტიპები. დამოკიდებულებაც არ გვაქვს კარგი, კორექტული და სწორი როცა მათ ვხედავთ, პრინციპში გასაგებიცაა, ისინი არ ჩანან და რასაც იშვიათად ვხედავთ არ ვიცნობთ. კი გაგვიგია, რომ კარგად უნდა მოვექცეთ, თან ხო ტოლერანტულები ვართ, მაგრამ მაინც ვერ ვახერხებთ ხოლმე ადეკვატურობას.

Continue reading

Advertisements

რატომ უნდა მოეგო მარგველაშვილს არჩევნები

ქართულ პოლიტიკაში ახალი ეტაპი დაიწყო, მოხდა დემოკრატიული ცვლილება მთავრობის და დადგა ახალი ეტაპი ქვეყნის ცხოვრებაში. ერთი ფაქტია, რომ ქვეყანა უკვე ემსგავსება ქვეყანას და რევოლუცია აღარ (იმედია) მოხდება. უკვე ყველაფერი ჯანსაღად ხდება, არჩევნების გზით. ვის რომელი პოლიტიკური ძალა მოსწონს მისი პირადი არჩევანია და მგონი არ მეჩვენება და პირველადაა როცა ასე ჯანსაღად და პირდაპირ ამბობს ხალხი თუ რომელი პარტიის მომხრეა.

მე სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია ვთქვა, რომ მუდმივად ოპოზიციური განწყობა მაქვს ხოლმე, არ იმიტომ რომ ძალიან პრეტენზიული ვარ, არამედ იმიტომ რომ საქართველოში მთავრობით სრული კმაყოფილება, და არა მარტო ჩვენთან, აბსურდია. ყოველთვის ვამბობდი, რომ მთავრობა არის ჩვენს მიერ დაქირავებული ადამიანები, რომლებიც ჩვენს ინტერესებს უნდა იცავდნენ და მათი კონტროლი ჩვენი მოვალეობაა. ამიტომაც ვარ ხოლმე კრიტიკულად განწყობილი, უბრალოდ ჯერ არაა მომენტი როცა მთავრობის ნაბიჯების უმეტესობა დადებითად შეფასდეს.

Continue reading

პანიკა რიკოთის უღელტეხილზე

ჩემმა მეგობარმა მომაწოდა ინფორმაცია, რომ ამ წუთებში რიკოთის უხელტეხილზე 10 კმ-იანი საცობია და სამაშველო სამსახური ვერ აღწევს დანიშნულების ადგილას, მაგრამ რა მოხდა და რატომაა საცობი არ დაუზუსტებია.

ტელეფონი არ იჭერსო, გადარეკვა რომ ვცადე არ გადის. როგორც შემატყობინა ხალხში პანიკის ნიშნები შეინიშნება.

კიდევ თუ რამეს გავარკვევ ბლოგზე დავწერ.

ტოპ-13

ჩემმა FB მეგობრებმა უკვე იციან, რომ ვაპირებდი ჩემი მეგობრებისგან ტოპ გოგოების გამოვლენას. თავიდან ამას არასერიოზულად მივუდექი, მაგრამ მერე როგორც აღმოჩნდა საკმაოდ შრომატევადი საქმეა.

თავიდან შევარჩიე ტოპ-50 რომლის შემდეგაც მარტოს ძალიან გამიჭირდა და ჩემი ძმაკაცებიც ამომიდგენ მხარში ასეთ მძიმე ჟამს. უმეტესწილად გადაწყვეტილება ჩემი მიღებულია და ძალიან სუბიექტურია, აქ პირადმა სიმპატიამ, მეგობრობამ და სხვა ფაქტორებმა დიდი როლი ითამაშა, თან კრიტერიუმები არ მქონდა და შესაბამისად გაკიცხვას არ ვართ, ვინც მოხვდით თქვენი იმედი მაქვს, რომ დამიცავთ დანარჩენი 933 გოგოსგან.

ტოპ-13 – ში არ არის გადანაწილებული ადგილები, ანუ გოგოები რომლებიც მოხვდენენ არცერთისთვის არ მიმიცია პირველი ან მეცამეტე ადგილი. Continue reading

სტატუსები

მოგეხსენებათ ეს სოცილური ქსელები ისე გაჯაზდა და გავიდა თავს რომ უკვე მრავალი ანომალია შეიძლება აღმოაჩინო, ან უბრალოდ იგრძნო. ხოდა, ბევრ ინფორმაციებს, გასართობებსა, ”ლინ-ბიფ-სტატუსებს” შორის ყველაზე სახალისო მაინც ნერვოზიანი პირწიგნაკელია, რომელის ამოცნობაც მარტივად, შემდეგი სტატუსებით შეიძლება:

  • ახალი წელი – “ნუ გაახურეთ რა ამ მოლოცვებით”, “დამღალა ამ მოლოცვებმა, მოვა კიდევ ხალხო რამე უფრო ორიგინალური მოიფიქრეთ”;
  • ვალენტინობა ან რამე მსგავსი – “შეყვარებული არა ის” “ვალენტინობა არა იხვი” და ა.შ;
  • საკმაოდ საინტერესო და დაძაბული მატჩი – “ნუ ამიჭრელეთ ვოლი ამ ფეხბურთით” “ფეხბურთს ფბზე ვკითხულობ”;
  • აირჩიეს რომის პაპი – “გავიგეთ რომ თეთრი კვამლი ამოვიდა” “გავიგეთ რომ რომის პაპი აირჩიეს”;
  • მიმდინარეობს დებატები აქტუალურ თემაზე: “საგაგებია რომ დიპლომი აქვს” “ჰქონია დიპლომი” “გაიკეთოს ეს დიპლომი, ხალხ რამე სხვაზე დაწერეთ”;
  • ფბ აპლიკაციები – “ნუ მიგზავნით თამაშეეებს” “ნუ შემეცით ამ თამაშებით” “თამაშებს ნუ აგზავნით ხალხო”;
  • ასევე საინტერესოა ამინდის პროგნოზის გამცნობი ფრენდები და მათი მტერი ფრენდები, რომლებიც მუდმივად უკრიტიკებენ სტატუსებს და მიანიშნებენ, რომ ამინდს თავადაც ხედავენ.

Facebook-hoax

მიზეზები მარტის მოლოდინში

გუშინ ბარსელონამ წააგო მილანთან, თან 2-0 და თან ისე უშანსოდ რომ ძალიან დიდი ხანია არ მქონია ასეთი განცდა, განცდა პესიმიზმისა, რომ ბარსელონა ვერ გასცდება 1/8 ფინალს, რაც საკმაოდ დიდი ხანია არ მომხდარა. მინდა მიზეზებზე ვისაუბრო, თუ რატომ ვერ ითამაშა ბარსამ და რა შანსია რომ 1/4 ფინალში გავიდეს.

დავიწყოთ თავიდან, როცა გაირკვა კენჭისყრის შედეგად, რომ ბარსა მილანს ხვდებოდა. ყველგან დაიწერა და ითქვა, რომ ბარსელონა უპირობო ფავორიტია, ტოტალიზატორებშიც კი იმდენად დაბალი კოეფიციენტი მისცეს ბარსას 1/4 გასვლაზე, რომ თავიდან ვიფიქრე გალათასარაი ხო არ შეხვდა თქო. რა თქმა უნდა მილანი სეზონის დასაწყისში ძალიან სუსტი იყო, მე პირადად ასეთი სუსტი მილანი არ მახსოვს, თუმცა ეს გუნდი მილანია და ამით ყველაფერია ნათქვამი, მათი არ დაფასება რაც დაუჯდათ კატალონიელებს კარგად ვნახეთ. მივედი მთავარ სათქმელამდე, ეს არის ძალიან ცუდი ტენდენცია, რაც ბარსელონაში არა ერთხელ შემიმჩნევია, მოწინააღმდეგე გუნდის სათანადოდ არ დაფასება და ზერელე დამოკიდებულება. მთელი პირველი ტაიმი ბარსა არ ცდილობდა გოლის გატანას (რამდენად გამოუვიდოდათ სხვა საქმეა), მეგონა უბრალოდ ბურთის გასაგორებლად გამოვიდნენ მეთქი, თუ კარგად დააკვირდებოდით მხოლოდ 2-0 ის მერე დაიწყო გუნდმა მოქმედება, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანი იყო. მილანი კი პირიქით, იბრძოდა ბოლომდე, მოტივაცია ჰქონდათ შესაშური და საკუთარ კედლების ფაქტორიც საკმაოდ ეხმარებოდათ.

Continue reading

ჩემი 2012 წელი

არასოდეს დამიწერია პირადი პოსტი, ვთვლი/ვთვლიდი, რომ ჩემი ცხოვრება დიდად საინტერესო არაა თქვენთვის. თუმცა ახლა მომინდა განვლილი 2012 წელი შემეჯამებინა და თან ჩემი ამბებიც გამეანალიზებინა. ბოლოსდაბოლოს ბლოგი დასაწყისში ხომ დღიურის ფორმას ატარებდა და დღემდე მილიონობით ადამიანი იყენებს ამ მიზნით.

საკუთარი ერთი წლის გაანალიზება საინტერესო მეჩვენება ჩემთვისაც, მითუმეტეს თუ ამ პოსტს გამოხმაურება და რჩევებიც მოყვება.

2012 წელი დასაწყისშივე საინტერესო ჩანდა, დიდი ხანია ამ წელს აპოკალიფსურ წლად თვლიდნენ, ფილმებს უძღვნიდნენ და შიშით უყურებდნენ. თან ეს ჩემი წელი იყო, დრაკონის, 24 წლის გავხდი.  რა თქმა უნდა, პლანეტის აღსასრულს სკეპტიკურად ვუყურებდი, ეს უკვე მერამდენე მოლოდინი იყო, ჯერ კიდევ 2000 წელს მახსოვს მსგავსი განწყობა, მაშინაც ჩემი წელი იყო, 12 წლის გავხდი.

აღსასრულის მოლოდინით გაჟღენთილი 2012 წელი ჩემთვის ცუდად დაიწყო, 2011 წლის ბოლოს ბებიაჩემი გარდაიცვალა, ეს ადამიანი არ იყო ისეთი ბებია, რომლის გარდაცვალებაზეც ხუმრობენ ხოლმე, ეს ადამიანი ჩემთვის დიდი პიროვნება იყო, ნოდარ დუმბაძის ბებიას მაგონებდა, ეს იმიტომ დავწერე, რომ მიხვდეთ რამდენად გენიალური ადამიანი იყო. ჩემთვის წარმოუდგენლად, ოჯახის მხოლოდ 4 წევრით დადგა 2012 წელი და მთელი წელი სიცარიელე იყო ოზურგეთში. მერე როგორც ხდება, ხოლმე ცუდი ამბები ერთმანეთს მიეწყო, ჩემი საყვარელი ძაღლი მომიკვდა, მძიმედ გადაიტანა ზამთარი და ჩვენი საერთო ბებოს გარდაცვალება.

მე ისევ დავბრუნდი თბილისში, უკვე კრახისკენ მიმავალ ურთიერთობას ვაგრძელებდი ერთ გოგონასთან და ცხოვრების ჩვეულებრივ რითმს ვუბრუნდებოდი. ხო, ეს ის ურთიერთობაა, რომელიც შეიძლება ყველაზე სერიოზულად ჩაითვალოს ჩემს ცხოვრებაში, უცნაური ურთიერთობა კი იყო, არასოდეს მიფიქრია რომ მასთან ერთად ვიქნებოდი და თან ამდენი ხანი, ჩემთვის დიდი ხანია რამოდენიმე თვე (ზუსტი რაოდენობა არ მახსოვს). გურული ხასიათი ყველგან ჩანს, სისწრაფე, დაუდგრომლობა, ფეთქებადი ხასიათი, რაც დიდხნიან ურთიერთობებს ვერ უზრუნველოყოფს ხოლმე.

კარიერის კუთხით საინტერესო წელი იყო, ვმუშაობდი ერთ-ერთ ახალ კომპანიაში, დიდი გამოცდილება მივიღე, ვისწავლე ბიზნესის საწყის ეტაპზე მუშაობის სპეციფიკა და საკმაოდ სტრესული სიტუაციების გამკლავება. თუმცა არც ამ  ისტორიას ქონდა „Happy End“-ი და მალევე მომიხდა კომპანიის დატოვება. შემდეგ იყო ტრენინგები ოზურგეთში, მე ვატარებდი და საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ მომწონს ტრენინგების ჩატარება, ლექციების წაკითხვა და მსგავსნი, სავარაუდოდ 2013 წელს ამ კუთხითაც გავაგრძელებ საქმიანობას. ხო, მთავარი, როგორც იქნა დიპლომი მაქვს და დავამთავრე უნივერსიტეტი, 2012 წელს პირველი სექტემბერი იყო 1994 წლის შემდეგ რაც სასწავლებელში არ წავსულვარ. მართალია მაგისტრატურაზე ჩავაბარე, მაგრამ არ გამიგრძელებია სწავლა ჯერ-ჯერობით, დასვენება მჭირდებოდა. მაგისტრატურაზე ისევ ილიაუნიში ვარ და საინტერესო პროფესიაც ავირჩიე, ჩემი აზრით, მედია მენეჯმენტი,  ვნახოთ რა გამოვა.

ალბათ ვინც ამ პოსტით დაინტერესდა ყველაზე მეტად პირადი ცხოვრების ამბების გაგება უნდა, საერთოდ ადამიანებს უყვართ სხვისი ცხოვრების ინტიმური დეტალების გაგება, განხილვა და რაც მთავარია კრიტიკა. დასაწყისში აღვნიშნე, რომ ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული ურთიერთობა დასრულდა ამ წელს თქო, რას ვშვებოდი შემდეგ? მერე იყო ბევრი ფლირტი, სერიოზული და განსაკუთრებული არაფერი. რამოდენიმე უცნაური ურთიერთობა, აღფრთოვანება და მალევე გადაფიქრება, საბოლოო ჯამში არც არაფერი, კიდევ ერთი წელი დასრულდა ისე, რომ მე ისევ ვერ ავაწყვე სერიოზული ურთიერთობა. არ ვიცი რატომ ხდება ასე, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ყველაფერი პრაგმატულობის ბრალია, რომანტიკულობის ნაკლებობის. ხანდახან მგონია, რომ გრძნობები არ მაქვს, თავს ვერ ვკარგავ, ვერ ვაფრენ ან იქნებ ჯერ მართლა არ მინახავს „ის“ გოგო? არ ვიცი, ყოველთვის მიჭირს ამ თემაზე საუბარი, იმიტომ რომ არ ვიცი რატომ ვარ ასეთი. არ იფიქროთ რომ ვწუწუნებ, ან ჩემი ურთიერთობებით უკმაყოფილო ვარ, პირიქით კარგად ვარ, ბევრს მოვწონვარ, ყურადღებას ვგრძნობ და ა.შ. მაგრამ სტაბილურობა მაკლია და ეს არ მომწონს, ვფიქრობ ეს ხელს მიშლის არა მარტო ურთიერთობებში, არამედ საქმის კეთებაშიც.

ამ წელს ჩემს სანაცნობო/სამეგობრო წრეს ახალი ადამიანები შეემატა, ძალიან მაგარი ადამიანები, ამას თუ წაიკითხავენ აუცილებლად მიხვდებიან ვისაც ვგულისხმობ, რომ ჩამოვთვალო მერე ერთ-ერთი (ეჭვიანია) იტყვის განსაკუთრებულად რატო არ აღმნიშნეო და სჯობს ყველას ერთად გითხრათ რომ მიყვარხართ.

ჩემი ძველებიც არ მავიწყდება, ჩემი უახლოესი მეგობრები, რომლებიც მუდმივად ჩემს გვერდით არიან და რა თქმა უნდა ჩემი თანამოსახლეები, სახლი სადაც რეალურად ადგილი ცოტაა, მარა ცხრა ძმის არ იყოს, 5-6 კაცი ვიყოფთ.

2013 წელს მხოლოდ 3 წევრით შეხვდება ჩვენი ოჯახი, იმიტომ რომ მამაჩემი წავიდა რუსეთში, ეს ცოტა სევდიანია, რადგან პირველადაა მამაჩემის გარეშე რომ ვხვდებით ახალ წელს.

ჩემთვის ძალიან  მნიშვნელოვანი მოვლენა წლის ბოლოს ჰობიტის გამოსვლა იყო, მანამდე ჩვენთანაც მოვიდა ჰობიტი, ოქტომბერში, ჯერ-ჯერობით ახალ დაწყებული აქვს მოგზაურობა, დრაკონი ჯერ ვერ დაამრცხა. 2012 წელი მაინც დრაკონის წელია და… ის ისევ ზის, საგანძურს დარაჯობს, განათება ჩააქრო სხვათაშორის, არ მომაგნონო. აპოკალიფსური 2012 სხვა მოვლენებითაც იყო გამორჩეული, მაგრამ ისედაც კარგად მოგეხსენებათ და აღარ შეგაწყენთ თავს.

უნდა აღინიშნოს, რომ პირველად მოხდა საქართველოში, რომ ბრძოლა ხელისუფლებისთვის უსისხლოდ დამთავრდა, იმედია „თარსი“ რიცხვის წელიც უსისხლო, ბედნიერი და გახარებული საქართველოს დასაწყისის წელი იქნება.

თითქმის მკვდარი ქალაქის ჩანაწერები

(პოსტი თითქმის ერთი წლის წინ დავწერე და სხვა საიტზე გამოვაქვეყნე. რაღაცეები შეიცვალა ამ პერიოდში, უკვე კომპიუტერიც მაქვს და ინტერნეტიც, მაგრამ რადგან ოზუ ისევ თითქმის მკვდარი ქალაქია, მინდა, ჩემს ბლოგზეც იყოს ეს ნაწერი).

ოთხი წლის პაუზის შემდეგ ისევ ოზურგეთში (ქალაქი საქართველოში, გურიის მხარის და ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი) ვცხოვრობ. არ მაქვს კომპიუტერი. ინტერნეტი მხოლოდ მობილურით. ტელევიზორი უჩვენებს ოთხ არხს, აქედან ერთს-გურიის ტელევიზიას, დროგამოშვებით. ვმუშაობ დაახლოებით რვა საათს დღეში.

ოზურგეთი თითქმის მკვდარი ქალაქია. ხალხი დადის, საკმაოდ ბევრიც. მუშაობს რამდენიმე კაფე-ბარი და რესტორანი. მათგან ერთი ბარი ნორმალურია. არ მუშაობს კინო, სამაგიეროდ გაიხსნა ახალი საავადმყოფო. არ ვიცი თუ იმართება სპექტაკლები თეატრში, ალბათ არა. ძალიან ცივა.

თითქმის მკვდარი ქალაქია – მეთქი, ვამბობ. წარმოდგენა არ მაქვს, როგორ და რითი ერთობიან აქ ადამიანები. არც ის მახსოვს მე რას ვაკეთებდი ოთხი წლის წინ?! ალბათ მეგობრები მყავდა. ახლა აქ მხოლოდ ორი მეგობარი მყავს, ორივე გათხოვილი. ერთს ყოველ დღე ვნახულობ, მეორეს თვეში ერთხელ. ვისმენ როგორ უნდა მოუარო ბავშვს, ან რა უნდა წაიღოს სამშობიაროში და შიგნიდან მაკანკალებს.

არ მრჩება დრო ქალაქში საბოდიალოდ, ჯერ-ჯერობით, რადგან ადრე ღამდება. დღეები კი ძალიან სწრაფად გადის. მიუხედავად იმისა, რომ საღამოს ექვსის ნახევრიდან არაფერს ვაკეთებ.

ვერ ვიტყვი, რომ მოვიწყინე ან ცუდად ვარ ამ მკვდარ ქალაქში, ალბათ ვეჩვევი და მეც ვკვდები თანდათან.

თან როცა წვიმს, ყველაფერი სველია და ნაცრისფერი, ოზუს არაფერი შეედრება…

ნოემბერი

ნოემბერი ჩემი თვეა. არა ფილმების გამო ( არც მიყვარს დიდად ის ცნობილი ფილმები), არა მუსიკის გამო. უბრალოდ.

მიუხედადავად იმისა, რომ საერთოდ სასწაულების არ მწამს, მჯერა, რომ ნოემბერი სასწაულია…

რაღაცნაირი თვეა. დასასრულივით. მძიმე, თან მსუბუქი. ყველაფერი ერთად.

ყოველ ნოემბერს მგონია, რომ ბოლოჯერაა ასეთი და მძაფრად განვიცდი. მერე, რომ გაივლის, ვფიქრობ, რა მაღელვებდა და რომ მომდევნო ნოემბერი იქნება ჩვეულებრივი თვე, მაგრამ როცა ახლოვდება და მოლოდინს ვიწყებ, ვხვდები, რომ  არასოდეს იქნება ჩვეულებრივი. იმიტომ, რომ ნოემბერია.  უბრალოდ ნოემბერია და იმიტომ. ჩემი ნოემბერია.

არ ვიცი, იმიტომ მიყვარს ასე განსაკუთრებით, რომ მკლავს, თუ რომ მიყვარს, იმიტომაც მკლავს. ყველაზე ცუდად და კარგად ერთდროულად ზუსტად ამ დროს  ვარ. ერთი ვიცი: სულ რომ ნოემბერი იყოს, ალბათ თავის მოკვლაზე ვიფიქრებდი… მაგრამ საერთოდ რომ არ იყოს, ცხოვრება უაზრობა იქნებოდა.

თითქმის დარწმუნებული ვარ, მე ნოემბერში მოვკვდები.

ყოველთვის მჯეროდა, რომ ნოემბერი ყველაფერთან ერთად სასწაულების თვეა. ჯერ კიდევ მჯერა. წინ შვიდი დღე მაქვს.

ნოემბრის სასწაულის ასხდენას გისურვებ, თამ…